رسانه
رسانه

سوپ با سایه هویج



سوپ با سایه هویج

درخواست حذف اطلاعات


بیش از 8 ماه از روز اجرای می گذرد و به اعتراف تمردان دستاورد و عایدی آن برای کشور «تقریبا هیچ» بوده است. واکنش ت به بدعهدی های طرف غربی و در راس آنها نیز در نوع خود جالب و قابل تامل است. آقای پس از سخنرانی اخیر خود در مجمع عمومی سازمان ملل در جمع خبرنگاران در این خصوص گفت: «با وجود دیپلماسی فشرده ای که به دستی به توافق بین ایران و قدرت های جهان، از جمله منجر شد، زمانی که صحبت از پایبندی به توافق است، نمره خیلی درخشانی نمی گیرد.» ایشان پس از بازگشت از نیویورک گفت؛ یی ها قول داده اند روند اجرای را اصلاح و به تعهدات خود عمل کنند و البته ایشان توضیح ندادند که این قول را چه ی داده و یی ها دقیقاً قرار است چه کاری در این زمینه انجام دهند.
خوشبینی ت درباره قول واشنگتن مبنی بر اصلاح روند اجرای و عمل به تعهدات خود در این زمینه در حالی است که مقامات مختلف - از جان کری گرفته تا انرژی و سخنگوی وزارت خارجه این کشور و ...- طی همین چند روز در اظهاراتی جداگانه و البته روشن و صریح تاکید کرده اند؛ به همه تعهدات خود در عمل کرده است. پیام و معنای این موضع یی ها واضح است؛ سقف عایدی ایران از همان تقریبا هیچ است و نباید انتظار بیشتری از آن داشته باشد!
یکی از سوالاتی که در دوران مذاکرات هسته ای نیز مطرح بود آن بود که در ذهن تصمیم سازان و تصمیم گیران کاخ سفید چه می گذرد. آیا آنها حاضرند امتیاز دندان گیر و ملموسی بدهند و چماق تحریم را کنار بگذارند؟ عده ای معتقد بودند یی ها برای تقویت جناحی که آن را میانه‏رو می خوانند حاضر به دادن برخی امتیازات هستند. برخی مواضع چهره ها و تمردان نیز به تقویت این گمانه کمک می کند. جان برنان رئیس سازمان سیا حدود دو ماه پیش در نشست شورای روابط خارجی گفت: «من امیدوارم با افزایش نفوذ و قدرت گیری برخی از عناصر مدرن تر در داخل ت ایران، شاهد این باشیم که ایران به سمت پیوستن دوباره به جامعه ملل حرکت کند و به وظایف و تعهداتش عمل کند.» مروری بر مواضع و عملکرد برخی از تمردان کشورمان نشان می دهد، آنان نیز چنین نگاهی داشته و معتقدند در صورت بروز برخی رفتارها و مواضع، یی ها نرمش نشان داده و امتیازاتی را به آنها خواهند داد. اما این نگاه تا چه حد واقع بینانه و درست است؟ پاسخ به این سوال نیاز به فهم سیاست کلان و راهبردی واشنگتن در قبال دارد. سیاستی که سنگ بنایی مستحکم داشته و فارغ از آمد و شد ت ها و اختلافات دو حزب دموکرات و جمهوری‏خواه است.
سوزان مالونی، عضو ارشد مرکز سیاست خاورمیانه شکده بروکینگز که به زبان فارسی نیز مسلط بوده و وی را می توان از تصمیم سازان برجسته در مورد مسائل ایران دانست، چندی پیش در جلسه استماع سنای تصویری دقیق و روشن از این سیاست ترسیم کرده و می گوید؛ «از زمان تسخیر سفارتخانه در تهران در سال 1979، هر یک از رؤسای جمهور جهت استفاده از اهرم اقتصادی - هم به عنوان مجازات و هم به عنوان مشوق- به عنوان مؤلفه ای محوری در راهبردی برای برخورد با چالش های ناشی از ایران انقل تلاش کرده است. چارچوب سیاست در ساعات اولیه پس از به گروگان گرفته شدن کارکنان سفارتخانه تعیین شد.
همان گونه که یک مقام بلندپایه سابق وزارت امور خارجه به خاطر می آورد، تقریبا به محض آغاز گفت وگوهای [در روز پس از تسخیر سفارتخانه[، اعضاء تیم بحران هم در کاخ سفید و هم در وزارت امور خارجه بر یک راهبرد دو سویه متمرکز شدند. هدف «گشایش درهای مذاکره» در عین حال، «افزایش هزینه ایران در ارتباط با نگه داشتن گروگان ها» بود.از آن زمان به بعد، فرمول برای تأثیرگذاری بر ایران از طریق ترکیب فشار و تشویق به صورتی بنیادی دست نخورده باقی ماند و هر یک از ت های - هم جمهوری خواه و هم دموکرات- از همین الگو پیروی د و از تحریم ها و دیگر انواع فشارهای اقتصادی و در عین حال، آزمودن گفتگوهای دیپلماتیک و تعامل مستقیم با ت ایران استفاده د.
بسته به شرایط و شیوه ریاست جمهوری، اقدامات متفاوتی انجام می گرفت اما طرح کلی سیاست در قبال ایران طی سی و هفت سال گذشته به صورت قابل توجهی ثابت بوده است.»
همانگونه که مالونی به شکلی ظریف به این قضیه اشاره می کند، فشار اقتصادی نقش چماق و «گشایش درهای مذاکره» نقش هویج را در این معادله بازی می کند. باید توجه داشت یی ها هرگز «دادن امتیاز» را به عنوان مشوق وارد این معادله نمی کنند و صرفاً «گشایش درهای مذاکره» را نوعی امتیاز تلقی کرده و جا می زنند. نمونه بارز این ماجرا خودداری ت جرج بوش پسر از ورود به مذاکره با ایران بر سر پرونده هسته ای بود و وقتی ت اوباما طی نامه ای سطح بالا و رسمی آمادگی خود برای مذاکره در این زمینه را مطرح کرد، محافل و رسانه های این کشور طوری وانمود د که گویا امتیاز مهمی به ایران داده شده است!
در ماجرای مبادله برخی زندانیان دو کشور و استرداد 400میلیون - به همراه سود 1/3 میلیارد- دلار از دارایی های ایران که در زمان طاغوت برای یدهای نظامی به داده شده بود، سیاست به خوبی قابل ردی است. یی ها در این ماجرا نیز کلاهبرداری د و در حالی که باید حداقل 8 الی 9 میلیارد دلار به ایران پرداخت می د با کمتر از دو میلیارد پرونده را بستند اما هنوز هم در این کشور دعوای شدیدی در جریان است که چرا همین مبلغ را پرداخت کردید! تا جایی که رابرتز بی اوون، مشاور حقوقی وزارت امور خارجه که در حل و فصل این موضوع دخیل بود، گفت؛ «ما چیزی از دارایی های خودمان را از دست ندادیم و تنها بخش نسبتا کوچکی از دارایی های آنها را بازگرد م!»
رویکرد و نوع ورود ت یازدهم به مذاکرات هسته ای با استراتژی اعلامی «توافق به هر قیمت» در دامن زدن به توهمات حریف نقشی پررنگ داشت. به طوری که وب سایت رادیو فرانسه مهرماه سال 1392 - روزهای آغازین مذاکرات هسته ای- در تحلیلی نوشت؛ «ارزی غرب از وضعیت کنونی ت ، تعامل با فروشنده بد ار و مشتاقی است که خود را ناگزیر از فروش حقوق_ملی می بیند. بر پایه این جمع بندی، صبوری یدار، وضعیت فروشنده را دشوارتر و قیمت فروش را کمتر خواهد کرد. پیشنهاد سقف زمانی 3 ماهه از سوی برای انجام معامله قطعی با غرب، نشانه وضعیت اضطراری او است که در ژنو در هیئت فروشنده ظاهر خواهد شد.»
با همه هزینه ها و خسارت هایش - برای اهل عبرت- تجربه گران سنگی بود. یی ها دست از چماق تحریم برنمی دارند و آنچه می دهند تنها سایه هویج است. نتیجه حرکت در این مسیر خسارت بار آن می شود که اقتصاد آلمان - به عنوان ضعیف ترین حلقه 1+5 که بیش از نیم قرن است تحت قیمومیت نظامی و رژیم صهیونیستی قرار دارد- نیز برای صادرات محصولات کشورش به ایران در خاک کشورمان شرط و شروط بگذارد و به شکل تحقیرآمیزی در امور داخلی کشورمان دخ کند.
در دنیایی که «هزار وعده خوبان یکی وفا نکند»! دل بستن به وعده و امید داشتن به چنین ی، شبیه بار گذاشتن سوپ با سایه هویج است!
محمد صرفی



منبع: http://aligoodsi. /