رسانه
رسانه

دلتای سپیدرود داوود خانی لنگرودی



شعر "عشق تو" از شیرکو بی

درخواست حذف اطلاعات

شاعر معاصر، "کریم رجب زاده" ی گران مایه دو شعر پربارِ ترجمه، یکی از محمود درویش و دیگری، "شیرکو بی " به آی دی تلگرامی ام از کانال تلگرامی "جهان شعر و ترجمه" https://t.me/jahan_tarjome ارجاع دادند که بی نهایت سپاسگزار ایشانم.

شعر دلنشین "عشق تو" از شیرکو بی را با برگردان "رضا کریم مجاور" برایتان می گذارم و دعوتتان می کنم مثل من، عضو کانال تلگرامی جهان شعر و ترجمه شوید.

*

عشق تو

ساعت دیگری به ساعت های شبانه روز افزوده است:

ساعت بیست وپنجم

عشق تو

روز دیگری به روزهای هفته افزوده است:

روز هشتم

عشق تو

ماه دیگری به ماه های سال افزوده است:

ماه سیزدهم

عشق تو

فصل دیگری به فصل های سال افزوده است:

فصل پنجم

به این ترتیب عشق تو

زندگی عاشقانه یی را به من داده که

یک ساعت و

یک روز و

یک ماه و

یک فصل

افزون از زندگیِ عاشقان دیگر دارد!




بزرگداشت بیستمین سال درگذشت محمود پاینده لنگرودی در تهران؟!

درخواست حذف اطلاعات

بی حضورِ شاعران گیلکی سرای لنگرود

در شبِ یادمان محمود پاینده لنگرودی (26 آبان 1397) که به همت مجله ی بخارا و با همکاری بنیاد موقوفات افشار و انتشارات فرهنگ ایلیا، در سالن کانون زبان فارسی بنیاد موقوفات افشار در تهران برگزار شد و در آن، محمد روشن، محمد شمس لنگرودی، عباس خوشدل، مریم سادات فیاضی و بهروز پورجعفر دربارة زندگی و آثار محمود پاینده لنگرودی سخن گفتند و همچنین بخش هایی از «پایندۀ لنگرود» اثر آرمین ایل بیگی به نمایش درآمد و غزلی صوتی از هوشنگ ابتهاج به روح بلند محمود پاینده تقدیم شده بود، همه ی این ها نیمه ی پُرِ لیوان بود و جای سپاس دارد و اما؛ اینکه چرا این بزرگداشت در زادگاهش لنگرود برگزار نشد، یا دست کم شاعران برجسته و تمام قد گیلکی سرای لنگرود برای شعرخوانی دعوت نشدند؟ لابد بزرگواران، گوشه چشمی نیز به نیمه ی خالی لیوان داشتند... بگذریم!

باخبرشده: سوم آذر 1397- داوود خانی




لنگورود̌ شاعراُن̌ گیلکی شِئرگو نیشست

درخواست حذف اطلاعات

قرارَه لنگورود̌ شاعراُن̌ گیلکی شِئرگو نیشست، هی آدزماه دَله، اونأم لنگورود̌ شهر̌ مِئن، بر ار بَبون و دوتّه گیلؤن و ایراُن̌ پیلُه شاعر، اوستاد "شمس لنگرودی" و"کریم رجب زاده"م بِئسَن و یادِئن ببون جی لنگورود̌ آسـْماُنی شاعراُن: محمود پاینده، شهدی، ابراهیم شکیبایی و دریایی لنگرودی...

گیلکی شِئرخواُنی نیشست، خَئن کِئنا و کؤره بر ار ببون، یکی دوروز دیگر، شَمَره خبراکؤنیم.




هفدهم آذر ماه؛ فرصتی با شاعران گیلکی سرای لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات

شاعران لنگرودی در هفدهم آذرماه، اشعار گیلکی را به خوانش می نشینند.

بهروز علی آقانژاد؛ مدیر انتشارات آوای غزل با اعلام این خبر گفت:

از سوی موسسه ی فرهنگی، هنری خورشید گیل و دیلم و با همکاری انتشارات آوای غزل، شاعران لنگرودی در فرصتی با شعر گیلکی گرد هم می آیند تا با خوانش اشعار دلنشین و شنیدنی گیلکی؛ زبان و فرهنگ سرزمین گیل و دیلم را پاس دارند.

وی با اشاره به این نکته که در این برنامه " بهرام علیزاده"شاعر، ترانه سرا و پژوهشگر گیلانی در خصوص اشعار شاعران نامدار لنگرودی؛ شهدی لنگرودی، محمود پاینده، ابراهیم شکیبایی و دریایی لنگرودی سخن خواهد گفت، افزود:

دراین برنامه کریم رجب زاده، بهروز پور جعفر، سیدحسین سجادی، فرامرز محمدی پور، احمد خویشتن دار، داوود خانی، الهام خوان یغما و محمد شادرام تازه ترین اشعار گیلکی خود را می خوانند تا روایتگر این نکته باشند که شعر و ادبیات گیلکی هنوز نفس می کشند.

آقانژاد تصریح کرد: در برنامه ردّپای باران که اختصاص به نشست ها و همایش های ادبی دارد و مسئول این نشست ها نیز "فرامرز محمدی پور"شاعر معاصر هستند، خواننده جوان گیلانی"علی اصغر رجبی شلمانی"فصلی از موسیقی محلی را با گروه به نغمه خوانی می نشینند تا نشان داده شود که شعر و موسیقی ارتباط تنگاتنگی دارند.

شایان ذکر است، برنامه ردّپای باران ؛ فرصتی با شاعران لنگرودی روز شنبه هفدهم آذرماه 97 با مجوز اداره کل فرهنگ و ارشاد ی استان گیلان برگزار می گردد و ورود برای عموم آزاد است و می توانند ساعت ۱۵عصر در محل اداره فرهنگ و ارشاد ی لنگرود حضور یابند.

موسسه ی فرهنگی، هنری خورشید گیل و دیلم و با همکاری انتشارات آوای غزل




لنگورد̌ گیلکی شِئرخؤنی شاعرؤن، ارشاد̌ ایسلامی سالؤن̌ مِئن

درخواست حذف اطلاعات


"وارؤن̌ پامَقَر" نیشست "خورشید گیل و دیلم" ̌ مؤسیسه و "آوای غزل" ̌ اینتشارات̌ یاوری و ایلجار̌ همره، شنبّه بأزه نهأر -هیفده روز بؤشؤ آذر مآ 97 -، لنگورد̌ ارشاد̌ ایسلامی سالؤن̌ مِئن که سوزن گأبنِئنه جام نبو وُ یاد̌ چأرته آسمؤنی لنگورد̌ شاعیر: محمود پاینده، محمد دریایی، ابراهیم شکیبایی و شهدی لنگرودی، بر ار بَبو و ای نیشست̌ دؤرین، اَمِه اوستاد کریم رجب زاده چَن ته از خُ خؤجی ألوی گیلکی ئنه بخوندَس و بأدأن، احمد خویشتن دار، بهروز پورجعفر، محمد شادرام، الهام خوان یغما، فرامرز محمدی پور و داوود خانی خوشونَه گیلکی شِئرؤنه بخؤندن.

سیدحسین سجادی ئِن بوما تریبون̌ پوشت و محمود پاینده، محمد دریایی، ابراهیم شکیبایی و شهدی لنگرودی جی چن ته گیلکی شئرؤنه خُ خؤجیرصدا اَمره بخونَس.

اوستاد شمس لنگرود ئِن که ای مراسیم̌ مِئن حضور دأشت، یِسکالِه گیلکی صحبت بگود و بأدأن چنَ ته فارسی شئر بخوند و ای میئن، علی اصغر رجبی شلمانی، خوشونَه گروه همره، دو گَرَش، گیلکی موسیقی ایجرا بَئودن.

ای آیین̌ مئن، دوکتور بهرام علیزاده ئَن، شرق ̌گیلؤن گیلکی شاعرؤن̌ شئرگو جایگآ جی گب بزأ.

بَنویشته کَس: داوود خانی خلیفه محله




نشست ادبی ردپای باران در لنگرود- 30 دی ماه 1382

درخواست حذف اطلاعات


رو مه گیلان امروز

30 دی ماه 1382

«شمس لنگرودی» در برنامه ی ردپای باران گفت:

بدبختی از آن جا آغاز می شود که جوانان ما متوهم می شوند

بخش فرهنگ و هنر - رد پای باران، عصری با شعر گیلکی و موسیقی به همت شاخه ی ادبی حوزه هنری لنگرود برگزار شد.

در این برنامه ابتدا «فرامرز محمدی پور»، مسوول شاخه ی ادبی حوزه ی هنری در لنگرود ضمن تشکر از ادب دوستان از حضور گرم آنها تشکر کرد و ابراهیم شکیبایی لنگرودی را برای قرائت شعر به جایگاه فراخواند.

شکیب شاعر مجموعه ی «بی هیچ تکیه گاه»، که به زودی مجموعه ی شعر گیلکی «لاکوی واگردس» را منتشر خواهد کرد با بیان این نکته که زبانهای محلی از اهمیت زیادی برخوردارند گفت: اگر چنین نبود، انی مثل نیما و شهریار «روجا» و «حیدربابا» را نمی سرودند.

وی سپس با یاد از شاعران فقیدی همچون بابایی پور(دریایی) و محمود پاینده اشعار زیبایی از آنها را برای حاضران قرائت کرد و قطعه شعری با عنوان «خشته پورد» را تقدیم لنگرودی ها کرد. سپس نادر زکی پور، شاعر برجسته ی گیلکی سرا که با ع های غم انگیزی از بم برگشته بود شعرهایش را با غمگینی این فاجعه بخیه زده، سپس «محمد شمس لنگرودی» صاحب اثر برجسته ی «تاریخ تحلیلی شعر نو» و رمان «رژه بر خاک پوک» و... که با حضور خود در این برنامه بسیاری از ادب دوستان را غافلگیر کرده بود ضمن ابراز خوشحالی خود از شرکت در این برنامه گفت: « من در بسیاری از کشورهای دنیا سخنرانی کرده ام ولی باور کنید هیچ کجا برای من جالب تر از این نیست که در شهر خودم و در میان همشهریانم صحبت کنم».

وی افزود: هنرمند نباید توهم داشته باشد ما توی این دنیا مثل کیلکایی هستیم در یک اقیانوس. پس نباید به خودمان مغرور شویم همچنین نباید به خودمان بی اعتماد باشیم خیلی از جوانهای با استعداد برای من شعر و داستان می آورند که آثار خیلی خوبی است اما بدبختی از آنجا آغاز می شود که ما در مورد هنر خود دچار توهم می شویم.

سپس یک شعر نو مربوط به سالهای جوانی و یک شعر سپید را تقدیم به حاضران کرد. پس از ایشان کریم رجب زاده شاعر مجموعه «قرارمان پای همین شعر»، گزیده ادبیات معاصر و... چند دو بیتی و رباعی گیلکی قرائت کرد و بعد نوبت به احمد

خویشتن دار رسید که او نیز چند قطعه شعر گیلکی خواند. آ ین شاعر این مجال بهروز پور جعفر بود که با یادی از اشعار ماندگار گیلکی محمد ولی مظفری و خوانش چند شعر از او چند ویژگی برجسته ی شعرهای ماندگار گیلکی را برشمرد و خود منظومه هایی را به حاضران تقدیم کرد.

پایان بخش برنامه نیز موسیقی محلی بود که گروه گیله اوخان حوزه هنری گیلان با س رستی و خوانندگی کیانوش علی پور و نوازندگی ناصر حبیبی (سنتور) توماج مصفا (تار) على اطهری (تنبک) چند قطعه موسیقی اصیل محلی را به حاضران تقدی د در این برنامه علاوه بر سیصد نفر از ادب دوستان شاعران و نویسندگان برجسته ای همچون: تیمور گرگین ، محمد فارسی ، هادی غلام دوست، بافکر لیالستانی ، على محمد ا و... حضور داشتند.




شعر "پُف تلنگر" از داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات


سه مصراع با دو نکته:

ب از رایانه ام، ذخیره شده ی آبلوموف را نگاه و بعدش رفتم سراغ تلویزیون و شبکه خبر، بچه های قحط در علف خانه افتادگان یمن را نشان می داد و ... اما دو نکته: نخست اینکه، "مِرزا"، صورت دیگری است از تلفظ "میرزا" و "میرزامقوا"هم مثل دوک، تکلیفش روشن است.

دوم، پیشنهاد می کنم رمان "آبلوموف" گنچاروف، ترجمه ی سروش حبیبی را بخوانید، یا دست کم ش را ببینید. آبلوموف اندکی-با چاشنی سانسور از سیما پخش شده است و باوجوداین، به و تماشایش می ارزد.

شلمان 21 آبان 1397 خورشیدی




نشست ادبی ردپای باران در لنگرود- 30 دی ماه 1382

درخواست حذف اطلاعات


رو مه گیلان امروز

30 دی ماه 1382

«شمس لنگرودی» در برنامه ی ردپای باران گفت:

بدبختی از آن جا آغاز می شود که جوانان ما متوهم می شوند

بخش فرهنگ و هنر - رد پای باران، عصری با شعر گیلکی و موسیقی به همت شاخه ی ادبی حوزه هنری لنگرود برگزار شد.

در این برنامه ابتدا «فرامرز محمدی پور»، مسوول شاخه ی ادبی حوزه ی هنری در لنگرود ضمن تشکر از ادب دوستان از حضور گرم آنها تشکر کرد و ابراهیم شکیبایی لنگرودی را برای قرائت شعر به جایگاه فراخواند.

شکیب شاعر مجموعه ی «بی هیچ تکیه گاه»، که به زودی مجموعه ی شعر گیلکی «لاکوی واگردس» را منتشر خواهد کرد با بیان این نکته که زبانهای محلی از اهمیت زیادی برخوردارند گفت: اگر چنین نبود، انی مثل نیما و شهریار «روجا» و «حیدربابا» را نمی سرودند.

وی سپس با یاد از شاعران فقیدی همچون بابایی پور(دریایی) و محمود پاینده اشعار زیبایی از آنها را برای حاضران قرائت کرد و قطعه شعری با عنوان «خشته پورد» را تقدیم لنگرودی ها کرد. سپس نادر زکی پور، شاعر برجسته ی گیلکی سرا که با ع های غم انگیزی از بم برگشته بود شعرهایش را با غمگینی این فاجعه بخیه زده، سپس «محمد شمس لنگرودی» صاحب اثر برجسته ی «تاریخ تحلیلی شعر نو» و رمان «رژه بر خاک پوک» و... که با حضور خود در این برنامه بسیاری از ادب دوستان را غافلگیر کرده بود ضمن ابراز خوشحالی خود از شرکت در این برنامه گفت: « من در بسیاری از کشورهای دنیا سخنرانی کرده ام ولی باور کنید هیچ کجا برای من جالب تر از این نیست که در شهر خودم و در میان همشهریانم صحبت کنم».

وی افزود: هنرمند نباید توهم داشته باشد ما توی این دنیا مثل کیلکایی هستیم در یک اقیانوس. پس نباید به خودمان مغرور شویم همچنین نباید به خودمان بی اعتماد باشیم خیلی از جوانهای با استعداد برای من شعر و داستان می آورند که آثار خیلی خوبی است اما بدبختی از آنجا آغاز می شود که ما در مورد هنر خود دچار توهم می شویم.

سپس یک شعر نو مربوط به سالهای جوانی و یک شعر سپید را تقدیم به حاضران کرد. پس از ایشان کریم رجب زاده شاعر مجموعه «قرارمان پای همین شعر»، گزیده ادبیات معاصر و... چند دو بیتی و رباعی گیلکی قرائت کرد و بعد نوبت به احمد

خویشتن دار رسید که او نیز چند قطعه شعر گیلکی خواند. آ ین شاعر این مجال بهروز پور جعفر بود که با یادی از اشعار ماندگار گیلکی محمد ولی مظفری و خوانش چند شعر از او چند ویژگی برجسته ی شعرهای ماندگار گیلکی را برشمرد و خود منظومه هایی را به حاضران تقدیم کرد.

پایان بخش برنامه نیز موسیقی محلی بود که گروه گیله اوخان حوزه هنری گیلان با س رستی و خوانندگی کیانوش علی پور و نوازندگی ناصر حبیبی (سنتور) توماج مصفا (تار) على اطهری (تنبک) چند قطعه موسیقی اصیل محلی را به حاضران تقدی د در این برنامه علاوه بر سیصد نفر از ادب دوستان شاعران و نویسندگان برجسته ای همچون: تیمور گرگین ، محمد فارسی ، هادی غلام دوست، بافکر لیالستانی ، على محمد ا و... حضور داشتند.




شعر" بال برهم زدنی" از داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات

متاسفانه مرورگر شما، ق لت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب html5 دارا نمی باشد.
توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آ ین نسخه می باشد
با این حال ممکن است مرورگرتان توسط پلاگین خود قابلیت پخش این فایل را برای تان فراهم آورد.
param name="autostart" value="false">





ایرادهای ویرایشی شاه بندی از رمان "شاهِ بی شین "-داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات


متاسفانه مرورگر شما، ق لت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب html5 دارا نمی باشد.
توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آ ین نسخه می باشد
با این حال ممکن است مرورگرتان توسط پلاگین خود قابلیت پخش این فایل را برای تان فراهم آورد.
param name="autostart" value="false">

س ا، کتاب شـاه بی شین جناب مزینانی را از وسط باز می کنم. صفحة 222رمان است. چــند سطرش را که می خوانم، می رسم به بندِ

ت سرا؛ به کاناپه نداده، مـــدّ آه من به طاق اتاق می نشیند و شاه بی شینِ تازه امانت گرفته را می بندم و یُرغه می زنم کتابخانة مرکزی شهر و تحویل کتابدار می دهم و ... بگذریم!

«- استغفرالله ربّی و اتوب اِلیه... یکی نیست به این مرد بگوید که اگر این آشیخ ریگی به کفش نداشت که به این اب شده تبعیدش نمی د! آ این موقعِ روز به خانه او می روی که چه بشود؟ فکر می کنی مملکت این قدر بی در و پیکر است که ی نمی فهمد چه کَکی به تنبان دارید؟ لااقل فکر زن و بچه هایت را . از قدیم گفته اند: کاه خودت را بخور و راه خودت را برو«!

الف. وقتی بخواهیم از اصطلاح ، کنایه و ضرب المثلی استفاده کنیم، توجه دقیق به کاربرد، معنا و جایگاهشان بسیار ضروری است. در اینجا می بینیم نویسنده به جای استفاده درستِ کک توی(در، به) تنبان یا شلوار ی افتادن یا انداختن، از کک در تنبان داشتن بهره برده که به لحاظ کنایی ، نادرست است. به بیانی دقیق، اصطلاح در غیر معنی حقیقی خود استفاده نشده است.

ب. به نظر شما استعمال سه اصطلاح و کنایه در یک بند چهار پنج سطری، بسیار تکراری و کلیشه ای نیست؟

ج. استفادة پنج بار از این در عبارت کوتاهِ بالا، با این ی که پیش از آشیخ آمده و حشو است، توی ذوق می زند...

داوود خانی لنگرودی

کتابنامه

مزینانی، محمدکاظم، ۱۳95، شاه بی شین، چ4، تهران: انتشارات سوره مهر، ص 222




بازار املش؛ نویسنده ات می کند (یادداشتی از داوود خانی)

درخواست حذف اطلاعات

زمان بعدی: سوم مهر 1397 خورشیدی (دو روزِ بعد)

زمان فعلی: اول مهر 1397 خورشیدی (12 ظهر)

مکان: بازار املش

راوی: داوود خانی

**

نویسنده؛ خلاق˚خیز می شود و به دل بازار املش می زند. می بیند فروشنده ها هر کدام در وصف جنس های زبان بسته، دهان ها می خوانند و ید را در ترازو، سبک- سنگین می کنند و جماعتی، پر و پوچ تحویل هم می دهند و گروهی، خیره اند به چیزها و میزها و عده ای، پا سست و گوش تیز کرده اند و چون نرخ ارز، شناورند در روزگذارِ بازار!

نویسنده؛ می خواهد از عنصر برجسته ی " گفت و گو" در داستان هایش سود جوید.

-آره، خودشه!

و دکمه ضبط گوشی اش را فعال می کند...




حاتم بخشی ادبی!

درخواست حذف اطلاعات


اولین روز هجوم با هجمه جنگنده های دشمن و غرش و غریو و انفجارها و ضجه ها و فریادهای دردآلود و ترس اندود مردم پایان یافت... ( بند آغازین از ص 144 کتاب جادۀ جنگ- جلد نخست)

کتاب 14 جلدی جادۀ جنگ به قلم منصور انوری که در حال حاضر 10 جلد از آن و هر جلدش با بیش از چهارصد صفحه و کاغذ سفید معطر و جلد سخت و نفیس از شرکت انتشارات سوره مهر( که از کیسـۀ بیت المال، حاتم بخشی می نماید) روانه بازار نشر شده است و این مجموعه به نوشته ی خبرگزاری آنا:

" تاکنون با استقبال زیادی از سوی خوانندگان مواجه شده و توانسته جوایز زیادی را نیز به دست بیاورد. این کتاب در دوره چهاردهم جایزه «کتاب فصل» و هشتمین دوره جایزه «قلم زرین» موفقیت ب کرده و در چهارمین دوره جایزه «جلال آل احمد» نیز کتاب برگزیده بوده است."

مصداقِ مشت، نمونه ای از وار؛ بیاییم نگاهی بیندازیم به جملۀ مرکب بالایی و ببینیم گیر کار کجاست!

پر واضح است واژۀ "هجمه" با وجودِ هجوم، هجو می زند و باید عبارتِ " با هجمه" اش را انداخت و بعد؛ بینِ غرش و غریو، یک کدام را سر بُرید و در عبارت ِ " ضجه ها و فریادهای دردآلود" باز آشکار است که " ضجه" همان فریاد و ناله از روی درد است و پس " فریادهای دردآلود" هم در اینجا زاید بر کلام بوده ... و پیش خود می شم به انتشار کتاب هایی از انتشاراتِ آن چنانی و جایزه هایی که کتره ای نثار می کنند و آه از این...!

املش- داوود خانی لنگرودی (7/10/ 1397 خورشیدی)




"سنگک کنجدی"؛ یادداشتی از داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات


صبح، صفِ نانوایی بودم. زنی آمد و سنگک کنجدی می خواست.

شاطر گفت:

-کنجدی نمی زنیم.

زن علتش را پرسید.

-قیمتش کیلویی بیست و هشت هزار تومان شده.

-مگه قبلاً چقدر بود؟

-یازده هزار تومان...

بر زمین از آسمان، نرم نرمک داشت باران می زد.

صبح دوشنبه؛ 30 مهر 1397- پایین املش




یک زنبیلِ خؤج؛ که پیش از این، قابل شما را نداشت!!

درخواست حذف اطلاعات

یادداشت طنز از داوود خانی


آن سوی کوچة ی شهر املش، عمارت هایی قدیمی با نمایی از جنس بلوطمازو، ه بر درا ی زمان که حالا بر بلندای درختان سر به آسمان ساییدۀ حیاطشان، کلاغ ها در نبودِ خان های املش، تعزیه خوانان خوش نوایی شده اند.

اما در این سوی کوچة باریک در پناهِ دیوارهای بلند آجری؛ فرق نمی کند جوان باشی و پیر، گیلک باشی و گالش، زن باشی و مرد، هر وقت عشقت کشید می توانی بیایی گوشه ای بساط پهن کنی و بی مالیات، بازار بیارایی و باز هر زمان دلت خواست، بساط برچینی و...

در این کوچه، بازار شام املش که جای خود دارد؛ شش روز دیگر هفته و حتی ها، اگر توانستید طول آن را -که کمتر از صدمتر است- در دَه دقیقه طی نمایید، بیایید خُمچه ای سیم به سیاق خان های صوفی نثارتان کنم و کنیزکانی بگمارم تا آب به راهتان زنند و اسپند دود کنند...

**

دیروز، هوس خؤج(گل وحشی) .

برای یدِ یک زنبیلِ خؤج آبدار، به هوای افزایش قیمت بیست درصدی نسبت سال ماضی؛ رفتم به کوچة دلگشای ی و از هر خؤج فروش زنبیل دار سر پانشسته قیمت گرفتم، کیلویی بین دَه تا دوازده هزار تومان می گفتند و شگفت، با قیمت پارسال که بین هزار و پانصد تا دوهزار تومان در نوسان بود، پاک ارتفاع گرفته بود.

خشکم زده و کلّه ام شده بود گَمَجِ آستانه و آ سر، دست خالی و سِگِرمه درهم کشیده از کوچة آشتی کنان، خود را به خیابان خلوت شهر کشاندم و...

املش- شنبه 24 شهریور 1397 خورشیدی




یک زنبیلِ خؤج؛ که پیش از این، قابل شما را نداشت!!

درخواست حذف اطلاعات

یادداشت طنز از داوود خانی


آن سوی کوچة ی شهر املش، عمارت هایی قدیمی با نمایی از جنس بلوطمازو، ه بر درا ی زمان که حالا بر بلندای باغ های پر درخت سر به آسمان ساییده یشان، کلاغ ها در نبودِ خان های املش، تعزیه خوانان خوش نوایی شده اند.

اما در این سو، کوچة باریک در پناهِ دیوارهای بلند آجری؛ فرق نمی کند جوان باشی و پیر، گیلک باشی و گالش، زن باشی و مرد، هر وقت عشقت کشید می توانی بیایی گوشه ای بساط پهن کنی و بی مالیات، بازار بیارایی و باز هر زمان دلت خواست، بساط برچینی و...

در این کوچه، بازار شام املش که جای خود دارد؛ شش روز دیگر هفته و حتی ها، اگر توانستید طول آن را -که کمتر از صدمتر است- در دَه دقیقه طی نمایید، بیایید خُمچه ای سیم به سیاق خان های صوفی نثارتان کنم و کنیزکانی بگمارم تا آب به راهتان زنند و اسپند دود کنند...

**

دیروز، هوس خؤج(گل وحشی) .

برای یدِ یک زنبیلِ خؤج آبدار، به هوای افزایش قیمت بیست درصدی نسبت سال ماضی؛ رفتم به کوچة دلگشای ی و از هر خؤج فروش زنبیل دار سر پانشسته قیمت گرفتم، کیلویی بین هفت تا هشت هزار تومان می گفتند و شگفت، با قیمت پارسال که بین هزار و پانصد تا دوهزار تومان در نوسان بود، پاک ارتفاع گرفته بود.

خشکم زده و کلّه ام شده بود گَمَجِ آستانه و آ سر، دست خالی و سِگِرمه درهم کشیده از کوچة آشتی کنان، خود را به خیابان خلوت شهر کشاندم و...

املش- شنبه 24 شهریور 1398 خورشیدی




رمان در حال نگارش فارسی- گیلکی "گیلآمارد" قاسم کشکولی

درخواست حذف اطلاعات



آن گونه که قاسم کشکولی، نویسنده ی مطرح و صاحب سبک لنگرودی در کانال تلگرامی اش آورده است، بیش از یک سال است که روی زبان گیلکی تحقیق می کند و در حال نگارش رمانی است با نام "گیلآمارد"

**

گیلآمارد پک عمیقی به سیگارش میزند و به پیش رویش نگاه می کند.اردکها توی دو دسته پانزده تایی مثلثی، شتاب می د تا خودشان را به جمع اردکهای آن طرف سل که دور ای که برایشان نان قلاج می ریخت برسانند .

و دوباره ادامه می دهد :

-- دونی ! می ناجه اینه کی، شو بخوسمو صوب ویریسم بینم امه گیلون معن، همه گیلکی گب زعدرن. امه کاسپی سامون معن، (ایرا تا استه رو، اورا تا گورگون) همته خوشون لفز گب زعدرن. خوسیر امی لا . ای می پیلعه ناجه. خودا ب ی مردوم واخوبابون. واخوبابون و بودونن کی ای امه دسا ی جنگه.امه پیلعه جنگ. اگه ایره دوازیم، د دباختیم و بوشوعم پی کارش. د هیچی از امو نوموندنه غیر یته نوم تاریخ معن، کی: بعله یته پیلعه قوم، یه زمت گیلون معن زیندگی گودن ایشون ایسم بو گیلک.کی ایتو بون، اوتو بون، ایتو لیواس دگودن، ایتو خوروش چاگودن، ایتو گب زعن. پور پوره پالوون

بون. ایسکندرو موغولونو عربون جلو بیسن. خوشونه جا جیگا بداشتن. پور پوره میمون نواز بون. اما الون د نعسان. موقووابون . انی میمون نواز بون، بوبون خوشونه میمونونه مورسون.

الون د ایره یفیران تورکی گب زعنن و یفیران تهرونی.

و ای می پیلا ترسه . ای ترس ما کوشته دره.

در همین بین مردی که در کنار زنش راه میرفت بطری خالی آبش را ول میکند زیر پایش و بطری میچرخد و میچرخد و میچرخد تا که زیر پای گیلآمارد آرام میگیرد. گیلآمارد نگاهی از سر تاسف به مرد میانسال می اندازد و صدا می زند :

-- آنقلی ! آنقلی !

مرد توجهی نمیکند.

--هوووی اداش !

مرد بی توجه دور می شود. گیلماز می گوید :

-- آمارد ولا . بدا بشی.یته دوته نیعن کی!

گیلآمارد اما دست بردار نیست. از جایش بلند می شود و به مرد که میرسد دست روی شانه اش می گذارد و میگوید :

اداش. بخشنی تی ه ایره توع . نشتوسی گونن امه گوراب امه کت!؟!

مرد هاج و واج نگاهش می کند...

**

خیلی سعی به فارسی حرف بزنند.اما زیر بار نرفتند. (شخصیت های رمان جدیدی که دارم می نویسم را می گویم)

گفتند: چون ماجرای رمان در لنگرود و لاهیجان و به طور کلی گیلان میگذرد و ما هم همگی اینجایی هستیم پس به زبان مادریمان حرف میزنیم.

به نظرم حرف درستی آمد.

گفتند:(با تحکم) اگر قبول نمی کنی مکان رمانت را از گیلان ببر جای دیگر، و شخصیت های رمانت را هم عوض کن.

گفتم: خوانندگانم؟ آنها چه میشوند؟

گفتند: گور پدر خواننده. (باور کنید به همین گستاخی)

گردن گذاشتم. چون نه میتوانستم جغرافیای رمانم را عوض کنم و نه شخصیت هایم را.(و آنها این نقطه ضعفم را میدانستند انگار)

درثانی، حرف زدن به زبان مادری جزو حقوق اولیه بشر است و آنها از این حقشان آگاه بودند.

حالا، بعد از کلی کلنجار، باهم شرط گذاشتیم. در واقع من از حق وتو نویسنده گی ام استفاده و گفتم: قبول . شما به زبان مادری تان حرف بزنید و من هم به عنوان نویسنده، رمان را با زبان فارسی روایت میکنم.آیا این حق را دارم؟ گفتند: داری.

گفتند :جهنم قبول. هر غلطی دلت می خواهد ، فقط کاری به کار ما نداشته باش .

بدتر از این ها هم گفتند، اما من اعتراضی ن . حتی توی دلم. چون میترسم به گوششان برسد و از نو دبه کنند و بزنند زیر همه چی و کار رمان معطل بماند.

خود رای تر از شخصیت رمان، شخصیت رمان است.

نویسنده ها می دانند چه می گویم. ،

برگرفته از: کانال تلگرامی قاسم کشکولی @ghasemkashkuli




مینیمال طنز: "ماچِ لُپّی" از داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات


ماچِ لُپّی

داوود خانی لنگرودی

گفتم: « خب، حالا وقتشه ماچت کنم.»

نگاش به گنجشک های بی قرار روی درخت ازگیل باغچه بود. شیطنت رو می شد از چ خوند؛ در همان حال گفت: « مثِ دیروز نباشه. ببین هنوز داغ ماچت رو لُپّمه. »

و با انگشت سبابه، گونه راستش رو چن بار مالوند.

گفتم: « نه دیگه؛ قِلِقش دستم اومده! »

رو بِـهِم کرد و ادا درآورد و کشیده گفت: « حالا بذار تمومش کووونــــم. »

گفتم: « آخه تا کی ناقلا؟!»

ابرو بالا انداخت: « لطفاً منتظر باشید.»

گفتم: « باشه، باشه. کارتو تموم کن. صبر پیشه می کنیم ماهِ نازنین ما!»

اینو که گفتم، غش غش خندید و بعد، دوباره کارشو از سرگرفت.

داشت حوصله م سر می رفت و تو این فکر، برم یهویی بغلش کنم و...

آ ین گازی که به سیب زد، چشم برهم زدنی دیدم آشپزخانه در آغوش مادرشه و داره نُنُری می کنه: «مامان، ببین، دوباره ازم ماچِ لپی می خواد!»


رامسر؛ 21 شهریور 1397 خورشیدی




دوبیتی گیلکی " اخم و تَخم " از داوود خانی خلیفه محله

درخواست حذف اطلاعات


فتوکلیپ دوبیتی گیلکی " اخم و تَخم " از داوود خانی خلیفه محله در سایت آپارات




شعر"تفنگ چیّ کف به لب" داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات

فتوکلیپ "تفنگ چیّ کف به لب" داوود خانی لنگرودی در سایت آپارات


لوتکا؛


تفنگ چیّ کف به لب


در سپیدی شوروم شب ...


برکه؛


قو نمی پَرَد


(داوود خانی لنگرودی)




رباعی: "در فر نیامده" از داوود خانی لنگرودی

درخواست حذف اطلاعات

خود را می دید مَـــــــرد بالای درخت


چشمک... چشمک، ستاره ای می زد سخت


می خواست...؛ ولی قـــافیه را باخته بود


در فر نیامده، شیـــــــرجه رفت


(داوود خانی لنگرودی)