رسانه
رسانه

everything but nothing



دانه ی برتی بات با طعم استفراغ

درخواست حذف اطلاعات

والا من نمی فهمم چرا وقتی موقع غذا خوردن در مورد چیز های چندش آور حرف بزنی، 

حال آدم ها به هم می خوره.

دانشگا هم یه بار سکانس های saw رو آورده بودن بچه ها، 

اونجایی که دل و روده ی زنه  رو می کشه بیرون داشتیم می دیدیم،

خب هم زمان زنگ ناهار بود من داشتم ناهارم رو میل می ،

هی همه می گفتن چه جور می تونی ؟ :)))

خلاصه خیلی درک ن دیگه.

یعنی بقیه کانال های بینایی و چشایی شون قاطی می شه؟

اصلا چه دلیلی داره من وقتی ع خون و دل و روده می بینم نتونم چیزی بخورم؟ تازه وقتی اونم واقعی نیست؟

بگذریم.

به هر حال می خوام یکی از تجربه هامو به اشتراک بذارم الآن،

اگر ح ون به هم می خوره ازین جا به بعدشو نخونید! خود دانید. 

___________


کنسرو خوراک بادنجان داشتیم می خوردیم،

مزه ی چی بده خوبه؟

مزه ی استفراغ می داد.

خود استفراغ.

نه ترش آبلیمویی.

ترش استفراغی.


بعد من این حقیقت رو بلند اعلام ، 

همه به عق زدن افتادن الآن،

می دونی چرا؟

چون می دونن حرفم درسته. 


والا تا حالا همچین چیزی نخورده بودم.

دوست دارم بشه نگه دارم و بدم از نظر ترکیبات بررسی ش کنن.

قطعا مزه ی کیموس معده می ده.

قطعا!


نه این که ح تهوع ایجاد کنه ها!

مزه ی وقتی رو می ده بالا آوردی،

و ته گلوت چیه؟

خوراک بادنجان ی هست که ما امشب داشتیم می خوردیم.

یامی.


پ.ن. خب بچه ها،

مشکل حل شد!

دیگه لازم نیست بدم ترکیباتش رو بررسی کنن.

تاریخ مصرفش گذشته بود،

اردیبهشت بود (۲) مادر ما فکر کرده بود اسفنده (۱۲). شا ار ها. شا ار.

بدی ای خوبی ای دیدید حلال کنید واقعا!

از سرماخوردگی درومدیم افتادیم تو مسمومیت. 

یهو دیدی فردا صبح دیگه هیشکی پا نشد.

ولی ایزوفاگوس زنده می مونه. نخورد هیچی.

بقیه نفری سه چهار قاشق خوردیم ...

تازه چی؟ من امتحان هم دارم. چه شود فرداااااا

مادرم با بطری آبلیمو افتاده دنبال بقیه ته حلق ها نفری سه قاشق آبلیمو می ریزه.

و حالا که فهمیده واقعا اب بوده، بی ابا رفته تو دستشویی عق می زنه.


بوتولیسم نگیریم؟

آقا من حوصله بوتولیسم اینا ندارم،

حوصله اینم ندارم فردا صبح که پا می شم بگن بدن مامان بابات ضعیف بود پیر بودن تو ین روشون اثر کرد تو چون جوون تر بودی زنده موندی.

به غیر از این دو ح ،

اگه سه نفری قراره بمیریم هستم.

خیلی هم ح ایده آلیه.


پ.ن. هی من گفتم این مزه معمولی نیست! هی می گفتن عزیزم این سیر و رب گوجه فرنگی ش زیاده فقط! انگار من م نمی فهمم غذای مسموم فرقش با سیر چیه. یعنی دقیقا همه شون قبول کرده بودن که مشکل از کنسروی بودنه و مشکلی نداره و سبک کارخانه ست. تا وقتی که خودم کشف این تاریخ گذشته بود..


پ.ن. بهش می گم بیا مثل مساله ی ژوزفیوس که هر کناری شو با هفت تیر می کشت، به صف بشیم،

من دست می کنم ته حلق تو،

تو دست ته حلق بابام،

بابام دست ه ته حلق من.

سه نفری بالا بیاریم خیالمون راحت شه دیگه!

میگه بیا همین آبلیمو رو بخور.

می گم اصلا می خوای برم ذغال فعال ب م؟ داروخونه همین بغله. کیس خطریه ها. هشت ماه گذشته ها!

می گه تو اینترنت نوشته باید شونزده لیوان آب بخوریم روش. تا صبح دخیل می بندی دم دستشویی؟

می گم نه. 

می گه پس همین آبلیمو رو بخور.


والا این قدر آبلیمو به خوردم داد،

از تو ین غذایی نمیرم،

از هیپو تنشن ناشی از آبلیمو می میرم امشب. 


بابام هم که انگار از جام حیات بهش نوشابه دادن.

رفته نشسته کنار، مقابل همون خوردن آبلیمو هم مقاومت می کنه. 


پ.ن. ابرفرض! "هشت ماه" گذشته. اسید های معده! پمپ های پروتونی عزیزم! چشم امید من امشب فقط به شماست.


پ.ن. زود برش داشته! زود از روی گاز برش داشته. داره اعتراف می کنه حوصله نداشته بیست دقیقه بجوشونه، ده دقیقه ای برش داشته! خب به نظرم قطعیه دیگه بوتولیسمم رو شاخشه.


پ.ن. وای احساس گناه می کنم. دلم برای پولی که برایش داده بودیم می سوخت. به زور خوردم! زور می زدم به زور بمالمش رو نان  و به همراه کوکو سیب زمینی فرو بدهم پایین. اگر مُردم، بنویسید رعایت اقتصاد خانواده، او را کشت. هعی.


پ.ن. ولی آقا خوبه دیگه. حداقل این جوری اگه زنده بمونم یه چیزی رو تجربه که کمتر ی تجربه می کنه. من از امشب به بعد دقیقا می دونم غذای فاسد هشت ماهه چه مزه ایه. مزه ی استفراغ می ده. :)))  مزه ش به خاطره هام اضافه شد. 


پ.ن. الآن هول کرد، بهم پیشنهاد می ده خب، کیلگ پاشو برو استفراغ کن. پاشو! 


پ.ن. می گه چشمام تار می بینه! می دونستید تاری دید از عوارض بوتولیسمه؟ 


پ.ن. به ایزوفاگوس داریم  توصیه ی ایمنی می کنیم. که به کی زنگ بزنه. کی رو خبر کنه. مادرم می گه "بچه م پاشه ببینه سه تا جسد رو دستش مونده باید آمادگی داشته باشه." و بعد می گه ببین کنسروش اینجاست. ۱۱۵ که اومد، اینو می دی دستشون می گی از این خوردن، که سریع ببرن آزمایشگاه آنتی دوت درست کنن واسمون.


پ.ن. دوستتون دارم.

فردا تا ظهر می آم خبر می دم زنده ام یا مرده. ها ها.

آرزو و اینا می خواهید ید، فقط آرزو کنید با هم بمیریم. من خیلی بدم می آد جدا جدا بشیم. ابدا دوست ندارم و نمی تونم. تنهایی هم بمیرم عیب نداره البته، درد نکشم فقط. آخه من نمی دونم اینایی که در اثر مسمومیت می میرند چه قدر درد می کشن. نمی دونم این چه قدر تو ین توش داشته. ولی اگه درد نداشته باشه، تنهایی هم حاضرم بمیرم.





suicide attempt no.last

درخواست حذف اطلاعات

وای چه قدر ترسناک

دلم درد می کنه

قرار بود بدون درد باشه لعنتی.


سه بار با خودت تکرار کن:

" من الآن فقط تحت جو روانی و تنش ایجاد شده هستم و هیچ اتفاق ی رُخ نخواهد داد."

" من الآن فقط تحت جو روانی و تنش ایجاد شده هستم و هیچ اتفاق ی رُخ نخواهد داد."

" من الآن فقط تحت جو روانی و تنش ایجاد شده هستم و هیچ اتفاق ی رُخ نخواهد داد."


الآن می رم با آبلیمو آوردوز می کنم خودمو

آوردوز رو می کنن؟ یا چه؟





زهر خوران

درخواست حذف اطلاعات

" کاشه را فرو دادم، رفتم در رخت خواب خو دم، همچین خو دم که شاید دیگر بیدار نشوم! این فکر هر آدم عاقلی را دیوانه می کند، نه هیچ حس ن ، زهر کشنده به من کارگر نشد! حالا هم زنده هستم، زهر هم آنجا در کیفم افتاده. 

من روئین تن شده ام، روئین تن که در افسانه ها نوشته اند. زهر به من کارگر نشد، خوردم فایده نکرد. 

چه سمج! چه ترسناک! نه این یک قوه ی ما فوق بشر بود...

آری من روئین تن شده ام، هیچ زهری دیگر به من کارگر نمی شود...

آیا دست من زهر را نوشدارو می کند؟

لابد اگر اژدها هم مرا بزند، اژدها می میرد..."







دانه ی برتی بات با طعم استفراغ

درخواست حذف اطلاعات

والا من نمی فهمم چرا وقتی موقع غذا خوردن در مورد چیز های چندش آور حرف بزنی، 

حال آدم ها به هم می خوره.

دانشگا هم یه بار سکانس های saw رو آورده بودن بچه ها، 

اونجایی که دل و روده ی زنه  رو می کشه بیرون داشتیم می دیدیم،

خب هم زمان زنگ ناهار بود من داشتم ناهارم رو میل می ،

هی همه می گفتن چه جور می تونی ؟ :)))

خلاصه خیلی درک ن دیگه.

یعنی بقیه کانال های بینایی و چشایی شون قاطی می شه؟

اصلا چه دلیلی داره من وقتی ع خون و دل و روده می بینم نتونم چیزی بخورم؟ تازه وقتی اونم واقعی نیست؟

بگذریم.

به هر حال می خوام یکی از تجربه هامو به اشتراک بذارم الآن،

اگر ح ون به هم می خوره ازین جا به بعدشو نخونید! خود دانید. 

___________


کنسرو خوراک بادنجان داشتیم می خوردیم،

مزه ی چی بده خوبه؟

مزه ی استفراغ می داد.

خود استفراغ.

نه ترش آبلیمویی.

ترش استفراغی.


بعد من این حقیقت رو بلند اعلام ، 

همه به عق زدن افتادن الآن،

می دونی چرا؟

چون می دونن حرفم درسته. 


والا تا حالا همچین چیزی نخورده بودم.

دوست دارم بشه نگه دارم و بدم از نظر ترکیبات بررسی ش کنن.

قطعا مزه ی کیموس معده می ده.

قطعا!


نه این که ح تهوع ایجاد کنه ها!

مزه ی وقتی رو می ده بالا آوردی،

و ته گلوت چیه؟

خوراک بادنجان ی هست که ما امشب داشتیم می خوردیم.

یامی.


پ.ن. خب بچه ها،

مشکل حل شد!

دیگه لازم نیست بدم ترکیباتش رو بررسی کنن.

تاریخ مصرفش گذشته بود،

اردیبهشت بود (۲) مادر ما فکر کرده بود اسفنده (۱۲). شا ار ها. شا ار.

بدی ای خوبی ای دیدید حلال کنید واقعا!

از سرماخوردگی درومدیم افتادیم تو مسمومیت. 

یهو دیدی فردا صبح دیگه هیشکی پا نشد.

ولی ایزوفاگوس زنده می مونه. نخورد هیچی.

بقیه نفری سه چهار قاشق خوردیم ...

تازه چی؟ من امتحان هم دارم. چه شود فرداااااا

مادرم با بطری آبلیمو افتاده دنبال بقیه ته حلق ها نفری سه قاشق آبلیمو می ریزه.

و حالا که فهمیده واقعا اب بوده، بی ابا رفته تو دستشویی عق می زنه.


بوتولیسم نگیریم؟

آقا من حوصله بوتولیسم اینا ندارم،

حوصله اینم ندارم فردا صبح که پا می شم بگن بدن مامان بابات ضعیف بود پیر بودن تو ین روشون اثر کرد تو چون جوون تر بودی زنده موندی.

به غیر از این دو ح ،

اگه سه نفری قراره بمیریم هستم.

خیلی هم ح ایده آلیه.


پ.ن. بهش می گم بیا مثل مساله ی ژوزفیوس که هر کناری شو با هفت تیر می کشت، به صف بشیم،

من دست می کنم ته حلق تو،

تو دست ته حلق بابام،

بابام دست ه ته حلق من.

سه نفری بالا بیاریم خیالمون راحت شه دیگه!

میگه بیا همین آبلیمو رو بخور.

می گم اصلا می خوای برم ذغال فعال ب م؟ داروخونه همین بغله. کیس خطریه ها. هشت ماه گذشته ها!

می گه تو اینترنت نوشته باید شونزده لیوان آب بخوریم روش. تا صبح دخیل می بندی دم دستشویی؟

می گم نه. 

می گه پس همین آبلیمو رو بخور.


والا این قدر آبلیمو به خوردم داد،

از تو ین غذایی نمیرم،

از هیپو تنشن ناشی از آبلیمو می میرم امشب. 


بابام هم که انگار از جام حیات بهش نوشابه دادن.

رفته نشسته کنار، مقابل همون خوردن آبلیمو هم مقاومت می کنه. 


پ.ن. ابرفرض! "هشت ماه" گذشته. اسید های معده! پمپ های پروتونی عزیزم! چشم امید من امشب فقط به شماست.


پ.ن. زود برش داشته! زود از روی گاز برش داشته. داره اعتراف می کنه حوصله نداشته بیست دقیقه بجوشونه، ده دقیقه ای برش داشته! خب به نظرم قطعیه دیگه بوتولیسمم رو شاخشه.


پ.ن. وای احساس گناه می کنم. دلم برای پولی که برایش داده بودیم می سوخت. به زور خوردم! زور می زدم به زور بمالمش رو نان  و به همراه کوکو سیب زمینی فرو بدهم پایین. اگر مُردم، بنویسید رعایت اقتصاد خانواده، او را کشت. هعی.


پ.ن. ولی آقا خوبه دیگه. حداقل این جوری اگه زنده بمونم یه چیزی رو تجربه که کمتر ی تجربه می کنه. من از امشب به بعد دقیقا می دونم غذای فاسد چه مزه ایه. مزه ی استفراغ می ده. :)))  مزه ش به خاطره هام اضافه شد. 


پ.ن. الآن هول کرد، بهم پیشنهاد می ده خب، کیلگ پاشو برو استفراغ کن. پاشو! 


پ.ن. می گه چشمام تار می بینه! می دونستید تاری دید از عوارض بوتولیسمه؟ 


پ.ن. به ایزوفاگوس داریم  توصیه ی ایمنی می کنیم. که به کی زنگ بزنه. کی رو خبر کنه. مادرم می گه "بچه م پاشه ببینه سه تا جسد رو دستش مونده باید آمادگی داشته باشه." و بعد می گه ببین کنسروش اینجاست. ۱۱۵ که اومد، اینو می دی دستشون می گی از این خوردن، که سریع ببرن آزمایشگاه آنتی دوت درست کنن واسمون.


پ.ن. دوستتون دارم.

فردا تا ظهر می آم خبر می دم زنده ام یا مرده. ها ها.

آرزو و اینا می خواهید ید، فقط آرزو کنید با هم بمیریم. من خیلی بدم می آد جدا جدا بشیم. ابدا دوست ندارم و نمی تونم. تنهایی هم بمیرم عیب نداره البته، درد نکشم فقط. آخه من نمی دونم اینایی که در اثر مسمومیت می میرند چه قدر درد می کشن. نمی دونم این چه قدر تو ین توش داشته. ولی اگه دد نداشته باشه، تنهایی هم حاضرم بمیرم.





?baw baw black sheep have you any wool

درخواست حذف اطلاعات

سلام بچه ها جووون،

آقا وجدانا مرسی که حواستون هست به نبودن های آدم و می آیید خبر می گیرید. 

عرض شود که این خیلی شدیدا دلگرم کننده س، واقعا فدا مدا برم من. :دی

اصلا به نظرم خیلی غلط بی جا کرد اونی که گفت بچه های نسل ما اجتماعی نیستن و هی دهه های قدیم رو کوبوند تو سرمان که برید ازشان یاد بگیرید اخلاق و آداب چی هست و شما ها چقد بی نزاکت اید و آداب نمی دونید. ما واقعا اجتماعی بودیم، و هستیم. فقط اجتماع بستر فعالیت ما رو نداشت. ؛)

این اجتماع بود که لنگ می زد از اولش، وگرنه ما ژنشو داشتیم. ما اجتماعی ترینیم به جان خودم. همین وبلاگامونو ببین؟ ما خود اجتماعیم. ما واقعا به با هم بودن، به حرف زدن، به اشتراک گذاشتن احساسات علاقه داریم. عادت کردیم. ما ابدا منزوی و افسرده نیستیم. مشکل از جای دیگه ست. 

اصلا به نظرم اجتماعی اصلی ما هستیم، بقیه اداشو در میارن. اینجا تو این فضا، حس واقعی نبودن، ادا اطواری، مبادی آداب شدن یا هر چیز دیگه ای به آدم نمی ده این جور رفتار ها. خیلی واقعیه. من که این بُعدش رو دوست دارم. شما رو نمی دونم.


یعنی من بهتون بگم این مدت تنها دلیلی که پست نذاشتم این بود که تو این سرِ خونه بودم  و حال نداشتم دو قدم برم تا اون سرِ خونه به اینترنت وصل شم، شاید بگیرید از چه اشل خستگی و لشی ای حرف می زنم. در همین حد لش دقیقا. تقریبا هیچ دلیل دیگه ای نداشتم.


عرض کنم که خالی کرده بدنم. زیاد کلا حوصله ندارم کار خاصی کنم. همه چی رو هم زدم از بیخ و بن کنسل ملتو خوابوندم تو آب نمک به هم پاسشون دادم اساسی و خودم به سان سفره ماهی که صبح تا شب کلید می کنه به شیشه ی آکواریوم، کلید به لش بودن. یعنی داشتم حتی یک امتحان رو جا می موندم. در این حدا! :))))) 


امروز مثلا بعد از مدت مدیدی تصمیم گرفتم یکم برم بیرون بچرخم با یکی از بچه ها با ده دقیقه فاصله از خانه تازه اون هم با ماشین نه پیاده، دقیقا وضعیتم شده بود مثل گارفیلدی که تصمیم گرفته بره صدا و سیما ولی تا بلوک سر خونه ش هم نمی کشه بره و میگه لازانیا، لازانیا با این تفاوت که مخ من مدام می گفت متکا و پتو کیلگ، متکا و پتو . متکا و پتو.

خلاصه داشتم وضع جاری و لش بودنم را توضیح می دادم بهش، برگشت گفت اووووه پس من خیلی خوش شانسم که امروز تونستم بکشمت بیرون از تخت خواب.


امتحان هم راستش نداشتیم تو دی زیاد، سوز به دل. یعنی مثل ماه های دیگه بود دیگه. هر چه قدر تو فروردین اردیبهشت داد تیر مرداد شهریور مهر آبان آذر بود، دی هم همون بود و همون قدر دهن صاف شدیم نه بیشتر نه کمتر. یعنی کلا دی ماه امسال من به جای امتحان دادن، تماما داشتم برای ملت توضیح می دادم که برنامه م دیگه ترمیک نیست و بازم تو کتشون نمی رفت و بازم ته مکالمه می گن باشه حالا که ایشالا بیست بشی و امتحانات زود تر تموم شه ترم جدید شروع کنی. یا باز می گن چند تا امتحان مونده؟ :))) انگار مسابقه ی پرش از مانع ست. پدر بزرگ مادر بزرگم تو این قضیه سردمدارند خصوصا!


دیگه همین دیگه، برقرار باشید، ایشالا مثه ما لش هم نباشید. لَشی به دور اصن.

از لشی که درومدم می آم کامنتاتونم اساسی جواب می دم. (شمام به رو خودتون نیارید که بارها ازین جور قول ها دادم و عمل ن ..)


خلاصه که من فعلا لشّم و نترسم از چوب شهشهانش. ببینم می خواد چی شه.

yes sir yes sir three bags fuuuuuuuull!





wifi posture

درخواست حذف اطلاعات

فهمیدم اگه این پوزیشن خاص رو بگیرم

وای فای از توی هال هم آنتن می ده و می تونید هم چنان در خدمت پست های حقیر باشید

آیا متمایلید؟

ولی خیلی پوزیشن سختیه انصافا

باید تصمیم گیری کنم!! :دی




چیستان - ۳

درخواست حذف اطلاعات

یک دوستی پست گذاشتند به مضمون:

"زندگی چیست به جز لحظه ی خندیدن تو؟"


چون ما نمی توانیم و اخلاقا کار درستی نیست زیر پست ملتی که نمی شناسیم فساد ب ا کنیم و شخصیت فوق العاده فرهیخته و با کلاسی هستیم،

فلذا بچه ها بفرمایید فساد را در وبلاگ خودمان ریشه می زنیم.

بفرمایید که "زندگی چیست، به جز لحظه ی خندیدن تو؟"


# پیشاپیش اعلام می کنم جواب این یکی را استثناعا فقط اگر درست بگوعید می توانم تایید کنم و خودم جو نخواهم گذاشت. چون خوب به هر حال، نیمچه شخصیت و آبرویی داریم.






bashful avangard

درخواست حذف اطلاعات

آقا خدائیش همه ی شما شاهدید دیگه،

من کم کم ش "دو روز" زود تراز کل شل مغز های دنیا، پست ۲۰۰۹/ ۲۰۰۱۹  خودم رو گذاشتم.

من آوانگارد شُل مغزام.

هورا. هل یح.

جهان داره مثل چی از من تبعیت می کنه. می بینی؟

موجش ایران رو هم گرفت. بازیگر ها شروع د. بچه ها هم حتی یک سری ها بعله.



اینم واسه شما، به مناسبت چالشی که اینجانب آوانگاردش بودم:

# خوبان در یک قاب:



# و اینجا هم فقط روپرت گرینتش:




پ.ن. سیخم گرفته برم ببینم از ۲۰۰۹ ع دارم اصلا یا نه. اگه ۸۸ باشه، خوب یادمه دادش دوربین عکاسی بردم مدرسه. چی بهش می گن. دوربین آنالوگ؟ از همین ها که فلش می زنه و می خوره توش و تقریبا تا چند سال دیگر احتمالا منقرض می شه. یادش به خیر حواسم پرت شد، این دوربین دست کل مدرسه  و کلاس اولی ها چرخید. وقتی ع ها رو ظاهر کردیم، اینقدر وضع افتضاح بود که یادمه فقط نگاتیو ها رو مثل یوز پلنگگگ برداشتم تا مادرم نفهمد یک تمام رو به فنا دادم و فقط دست و پا های روحی و بدون کله افتاده. بیچاره چه قدر هم تاکید کرده بود این دوربین فقط دست خودت باشه ها، می فهمی؟ دست خودت! بعد اینور تا ع راننده اتوبوسمونم گرفته بودن بچه ها. پس اون ع ها رو دارم اقلا. از ده سال پیشم ع دارم، ولی جرئتم نمی کشه بذارمش کنار این یارویی که الآن تو آینه ست. کی هست اصلا این، شما می دونی؟


پ.ن. جدی دنیا چی کار می کنه اگه بفهمه من این چالش را شروع ؟ ی نمی آد؟ امضا نمی خواد ی؟ تار موهامو ی دوست نداره بپیچه لای دستمال یادگاری نگه داره؟ اممم، سلفی؟ نه خب دوست ندارم سلفی بندازم باهاشون، بیان امضا می دم فقط. امضام خوبه، با کلاسه. گُل هم بیارند برایم حتما.





دیدی چی شد؟

درخواست حذف اطلاعات

خوب نشدم، ولی معتاد چرا.


معتاد به دو چیز. دارو. و درس دانشگا.

خاک بر سرم یعنی. 

به کلدا و گریپین و دیفن هیدرامین و فنیل افرین کلراید و کلر فنیرآمین و د ترومتورفان (این یکی شربت تلخیص شده ش شدیدا عشق منه و از نوجوانی بهش ارادت دارم) و  ما یحتویات دیگری که توی این داروهای سرماخوردگی می ریزن و نمی خواهیم تا اون حد دقیق شیم دیگه، معتاد شدم.

اصلا دیگه شبم شب نمی شه تا یک شیشه دیفن هیدرامین شور و شیرین بالا نکشم. مغزم صدای ویز می ده دقیقا تا خود زمانی که استامینوفن پونصد بعد وعده ی غذایی م عمل کنه.

آره خب من یه چیزایی درباره ی بی ظرفیتی های خودم می دونستم اون روزایی که مثل فلامینگو پاهامو کرده بودم توی یک کفش که ترجیح می دم بمیرم ولی دارو نخورم.

بفرمایید.


کل روز خواب هستم،

خواب مشتییی ها. ازین ها که کاملا مستت می کنه و تو فضایی رسما.

نمی فهمی شبه روزه اینوری اونوری بالایی پایینی آدمی حیوونی جونوری چی هستی.

وقتایی که خواب نیستم، دارم درس می خونم و به این فکر می کنم که واااای خدااااای من کلااااا چه قدر درس خوندن کار لذت بخشیه و مردم عجب احمق هایی هستن که می تونن ثانیه ای از عمرشون را به کاری غیر از مطالعه بگذرونند !!

خل شدم به واقع.

وقتایی که مجبورم بیرون باشم جالبه. به خودم می گم کییییلگ تو می تونی یکم فقط یکم تحمل کن... داریم می رسیم به قسمت های جذاب روز! به پتو. قرص. خواب. شوفاژ. کتاب. تنها تنها!


امروز وسط همه ی این مقوله ها، دراااااز کشیده بودم و دستام رو زیر متکا تا زده بودم و در تنها ترین ح ممکن خودم داشتم به این فکر می که عح پسررر چه قدر حال می ده و خودم یه تنه  اصل فازتو چه قدر یدارم. و احتمالا برای خودم قلب می فرستادم و با خودم می گفتم بقیه ی دنیا می تونن برن بمیرند چون من حالم واقعا حال خفنی بود تو اون لحظه. 


نمی دونم از نظر علمی توی این قرص های سرماخوردگی اون قدری می تونه ماده ی موثره وجود داشته باشه که منو تا اون حد بکشه بالا یا نه. یا مثلا یه بدن می تونه اون قدری پاستوریزه و دارو ندیده باشه :))) که با سر شاخک سوسک ماده ی موثره هی بره بالا و بالا تر و حتی جاهایی که نباید یا نه. ولی به هر حال، حالم از همون حالا بود. حتی هنوزم که پریده باز دارم فکر می کنم ای بابا لامصب چه حال خوبی بود. 


این حس آرامش متداومی که داروی مزمن مصرف به آدم می ده، اینه که منو الآن یکم گرفتار خودش کرده. این که هیچی مهم نیست. فقط همین لحظه ست که مهمه. و س ی که داری مهمه. دقیقا همین س ی که بنا به قانون ی می تونی تا ابدالدهر ادامه ش بدی. و چرخش ثانیه هایی که با این س ، خیلی راحت تر می تونی ازشون لذت ببری و بری لاش و مثلا درکشون کنی. یک چنین حس های غریبی.

یک آدم نرمال بعد چنین فکر هایی، یحتمل اعتماد به نفس داره و به خودش می گه نمی شه که. من اراده دارم. نمی شه که اختیارم رو بدم دست یه مشت قرص.

ولی من نشسته بودم در حالی که به غروب آفتاب خیره شده بودم و جاتون خالی بسی زیبا و دبش بود، به این فکر می که نه خب اصلا به همه هم می گم که اراده ندارم. کی گفته اصلا من اراده دارم؟ اراده چی هست اصلا ولش کن بابا. من کی اعلام که اراده دارم؟ یادم نمی آد. کی قول دادم که اراده داشته باشم؟ دلم نمی خواد دیگه اصلا داشته باشمش. همین ح خوبه. می پسندم تا ابد. خواب. درس. حلقه ی وایل دو دستوری با شرط صفر!


بعد دیگه واقعااا کم کم داشتم استدلال های فضایی می . که آره ببین  کیلگ اصلا خود همین شهریار. امکان نداره غروب خورشیدش به این قشنگی بوده باشه.  یا غروب خورشیدش به این قشنگی نبوده یا حتما قبلش مثل من ازین شل کننده ها خورده بوده. که در هر دو صورت من الآن صاحب باحال ترین غروب خورشیدم و شهریار از من عقبه. و کلا هر کی مرده بیاد جلو ازم بگیرتش این احساس رو، چون نمی تونه و مطمئنم بلد نیست به قشنگی من ببینه غروب همین آفتاب پشت دود های تهران رو.


اصلیتش کم کم داشتم به این فکر می که زندگی دقیقا تا ته تهش می تونه با همین فرمون ادامه داشته باشه و اتفاقا خیلی هم جذابه و اصلا به گور ی چه مربوط چون من دارم باهاش حال می کنم مثل چی!


ملت می رن به گل و سنبل و بلبل و پروانه معتاد می شن،

ما به قرص سرماخوردگی.

القصه. من از نظر علمی ش باید احتمالا دو روز پیش خوردن اینا رو متوقف می و بقیه ش رو می سپردم به بدنم. ولی هربار که جعبه ها  رو می بینم وجدانا اصلا نمی تونم. 

می گم تو که دیگه خوردی، این یه شبم روش. مگه چی می خواد بشه حالا، کوکائین که نمی زنی قرص سرماخوردگیه جوجو. :)))

 بعد اینم یه بعد قضیه ست که خانه ی ما رسما دارو خانه ست.

و من برای بار دوم نه... سوم. گزیده شدم، از سوراخی که قبلا خورده بودم.

حالا تا ببینم طبیب سرکچل خویش  را این بار چگونه دوا خواهد کرد؟

دوا خواهد کرد؟

آیا دلش خواهد خواست که به بسته ی قرص های قرمز و شربت های شور و شیرین بی محلی کند؟

فعلا که نه راستش.


امضا.نوشته شده توسط  اویی که با دیدن شیشه ی دیفن هیدرامین چشم هایش یک در میان قلب و ستاره می زد و زیر لب می کرد: "دیفن. هیدرامممممین. کامپاند. آه و فغان. محبوبِ روز های بیست و یک سالگی من."




ده. سال. پیش.

درخواست حذف اطلاعات

داشتم آدرس می دادم که شاهزاده ی دورگه ش کی ساخته شده.

گفتم آره همین سه چهار سال پیش.

گفت یعنی حدودا چه سالی؟

گفتم همین ۲۰۰۹ اینا بود دیگه یادش به خیر خیلی بودیم خوش می گذشت.

بعد که بهم گفت می دونستی ده سال پیشه؟ خشک شدم.

ده. سال. پیش.

والا من نفهمیدم چی شد که این شکلی شد. نفهمیدم.

اصلا حس نمی کنم ده سال پیش باشه؟!


الآن می خوام ساندترک ده سال پیش (!) نیکولاس هوپر رو کنم، دقیقا بخوام بگم اون آهنگی رو می خوام که فاو باهاش تو آسمون پرواز می کنه و دنیا در متلاشی ترین ح خودش قرار داره. 

این بعد کورتیارد آپوکلیپسیس و لیلی و یه چند تا دیگه، موردعلاقه ترینم بود. هی همیشه نگاه می با خودم می گفتم هه این ققنوس رو نگاه کن، دنیا داره نابود می شه، دامبلدور مُرده،  این احمق داره واسه خودش پرواز می کنه هم چنان.


اصلا حس نمی کنم ده سال پیش باشه؟!

بابا ما بودیم. خود ما بودیم. ما همین دیروز، فوقش پریروز بودیم. 

ده سال پیش چیه.


پ.ن. ایناهاش. پیداش . خوبه هنوز اون قدر قدیمی نشده که گیر نیاد و حس کنیم منقرض شدیم. برم بقیه ی روز رو باهاش بمیرم. آهنگ پرواز فاو در آسمان در هری پاتر و شاهزاده ی دو رگه.

nicholas hooper - the friends




?baw baw black sheep have you any wool

درخواست حذف اطلاعات

سلام بچه ها جووون،

آقا وجدانا مرسی که حواستون هست به نبودن های آدم و می آیید خبر می گیرید. 

عرض شود که این خیلی شدیدا دلگرم کننده س، واقعا فدا مدا برم من. :دی

اصلا به نظرم خیلی غلط بی جا کرد اونی که گفت بچه های نسل ما اجتماعی نیستن و هی دهه های قدیم رو کبوند تو سرمان که برید ازشان یاد بگیرید اخلاق و آداب چی هست و شما ها چقد بی نزاکت اید و آداب نمی دونید. ما واقعا اجتماعی بودیم، و هستیم. فقط اجتماع بستر فعالیت ما رو نداشت. ؛)

این اجتماع بود که لنگ می زد از اولش، وگرنه ما ژنشو داشتیم. ما اجتماعی ترینیم به جان خودم. همین وبلاگامونو ببین؟ ما خود اجتماعیم. ما واقعا به با هم بودن، به حرف زدن، به اشتراک گذاشتن احساسات علاقه داریم. عادت کردیم. ما ابدا منزوی و افسرده نیستیم. مشکل از جای دیگه ست. 

اصلا به نظرم اجتماعی اصلی ما هستیم، بقیه اداشو در میارن. اینجا تو این فضا، حس واقعی نبودن، ادا اطواری، مبادی آداب شدن یا هر چیز دیگه ای به آدم نمی ده این جور رفتار ها. خیلی واقعیه. من که این بُعدش رو دوست دارم. شما رو نمی دونم.


یعنی من بهتون بگم این مدت تنها دلیلی که پست نذاشتم این بود که تو این سرِ خونه بودم  و حال نداشتم دو قدم برم تا اون سرِ خونه به اینترنت وصل شم، شاید بگیرید از چه اشل خستگی و لشی ای حرف می زنم. در همین حد لش دقیقا. تقریبا هیچ دلیل دیگه ای نداشتم.


عرض کنم که خالی کرده بدنم. زیاد کلا حوصله ندارم کار خاصی کنم. همه چی رو هم زدم از بیخ و بن کنسل ملتو خوابوندم تو آب نمک به هم پاسشون دادم اساسی و خودم به سان سفره ماهی که صبح تا شب کلید می کنه به شیشه ی آکواریوم، کلید به لش بودن. یعنی داشتم حتی یک امتحان رو جا می موندم. در این حدا! :))))) 


امروز مثلا بعد از مدت مدیدی تصمیم گرفتم یکم برم بیرون بچرخم با یکی از بچه ها با ده دقیقه فاصله از خانه تازه اون هم با ماشین نه پیاده، دقیقا وضعیتم شده بود مثل گارفیلدی که تصمیم گرفته بره صدا و سیما ولی تا بلوک سر خونه ش هم نمی کشه بره و میگه لازانیا، لازانیا با این تفاوت که مخ من مدام می گفت متکا و پتو کیلگ، متکا و پتو . متکا و پتو.

خلاصه داشتم وضع جاری و لش بودنم را توضیح می دادم بهش، برگشت گفت اووووه پس من خیلی خوش شانسم که امروز تونستم بکشمت بیرون از تخت خواب.


امتحان هم راستش نداشتیم تو دی زیاد، سوز به دل. یعنی مثل ماه های دیگه بود دیگه. هر چه قدر تو فروردین اردیبهشت داد تیر مرداد شهریور مهر آبان آذر بود، دی هم همون بود و همون قدر دهن صاف شدیم نه بیشتر نه کمتر. یعنی کلا دی ماه امسال من به جای امتحان دادن، تماما داشتم برای ملت توضیح می دادم که برنامه م دیگه ترمیک نیست و بازم تو کتشون نمی رفت و بازم ته مکالمه می گن باشه حالا که ایشالا بیست بشی و امتحانات زود تر تموم شه ترم جدید شروع کنی. یا باز می گن چند تا امتحان مونده؟ :))) انگار مسابقه ی پرش از مانع ست. پدر بزرگ مادر بزرگم تو این قضیه سردمدارند خصوصا!


دیگه همین دیگه، برقرار باشید، ایشالا مثه ما لش هم نباشید. لَشی به دور اصن.

از لشی که درومدم می آم کامنتاتونم اساسی جواب می دم. (شمام به رو خودتون نیارید که بارها ازین جور قول ها دادم و عمل ن ..)


خلاصه که من فعلا لشّم و نترسم از چوب شهشهانش. ببینم می خواد چی شه.

yes sir yes sir three bags fuuuuuuuull!





دیدی چی شد؟

درخواست حذف اطلاعات

خوب نشدم، ولی معتاد چرا.


معتاد به دو چیز. دارو. و درس دانشگا.

خاک بر سرم یعنی. 

به کلدا و گریپین و دیفن هیدرامین و فنیل افرین کلراید و کلر فنیرآمین و د ترومتورفان (این یکی شربت تلخیص شده ش شدیدا عشق منه و از نوجوانی بهش ارادت دارم) و  ما یحتویات دیگری که توی این داروهای سرماخوردگی می ریزن و نمی خواهیم تا اون حد دقیق شیم دیگه، معتاد شدم.

اصلا دیگه شبم شب نمی شه تا یک شیشه دیفن هیدرامین شور و شیرین بالا نکشم. مغزم صدای ویز می ده دقیقا تا خود زمانی که استامینوفن پونصد بعد وعده ی غذایی م عمل کنه.

آره خب من یه چیزایی درباره ی بی ظرفیتی های خودم می دونستم اون روزایی که مثل فلامینگو پاهامو کرده بودم توی یک کفش که ترجیح می دم بمیرم ولی دارو نخورم.

بفرمایید.


کل روز خواب هستم،

خواب مشتییی ها. ازین ها که کاملا مستت می کنه و تو فضایی رسما.

نمی فهمی شبه روزه اینوری اونوری بالایی پایینی آدمی حیوونی جونوری چی هستی.

وقتایی که خواب نیستم، دارم درس می خونم و به این فکر می کنم که واااای خدااااای من کلااااا چه قدر درس خوندن کار لذت بخشیه و مردم عجب احمق هایی هستن که می تونن ثانیه ای از عمرشون را به کاری غیر از مطالعه بگذرونند !!

خل شدم به واقع.

وقتایی که مجبورم بیرون باشم جالبه. به خودم می گم کییییلگ تو می تونی یکم فقط یکم تحمل کن... داریم می رسیم به قسمت های جذاب روز! به پتو. قرص. خواب. شوفاژ. کتاب. تنها تنها!


امروز وسط همه ی این مقوله ها، دراااااز کشیده بودم و دستام رو زیر متکا تا زده بودم و در تنها ترین ح ممکن خودم داشتم به این فکر می که عح پسررر چه قدر حال می ده و خودم یه تنه  اصل فازتو چه قدر یدارم. و احتمالا برای خودم قلب می فرستادم و می گفتم بقیه ی دنیا می تونن برن بمیرند چون من حالم واقعا حال خفنی بود تو اون لحظه. 


نمی دونم از نظر علمی توی این قرص های سرماخوردگی اون قدری می تونه ماده ی موثره وجود داشته باشه که منو تا اون حد بکشه بالا یا نه. یا مثلا یه بدن می تونه اون قدری پاستوریزه و دارو ندیده باشه :))) که با سر شاخک سوسک ماده ی موثره هی بره بالا و بالا تر و حتی جاهایی که نباید یا نه. ولی به هر حال، حالم از همون حالا بود. حتی هنوزم که پریده باز دارم فکر می کنم ای بابا لامصب چه حال خوبی بود. 


این حس آرامش متداومی که داروی مزمن مصرف به آدم می ده، اینه که منو الآن یکم گرفتار خودش کرده. این که هیچی مهم نیست. فقط همین لحظه ست که مهمه. و س ی که داری مهمه. دقیقا همین س ی که بنا به قانون ی می تونی تا ابدالدهر ادامه ش بدی. و چرخش ثانیه هایی که با این س ، خیلی راحت تر می تونی ازشون لذت ببری و بری لاش و مثلا درکشون کنی. یک چنین حس های غریبی.

یک آدم نرمال بعد چنین فکر هایی، یحتمل اعتماد به نفس داره و به خودش می گه نمی شه که. من اراده دارم. نمی شه که اختیارم رو بدم دست یه مشت قرص.

ولی من نشسته بودم در حالی که به غروب آفتاب خیره شده بودم و جاتون خالی بسی زیبا و دبش بود، به این فکر می که نه خب اصلا به همه هم می گم که اراده ندارم. کی گفته اصلا من اراده دارم؟ اراده چی هست اصلا ولش کن بابا. من کی اعلام که اراده دارم؟ یادم نمی آد. کی قول دادم که اراده داشته باشم؟ دلم نمی خواد دیگه اصلا داشته باشمش. همین ح خوبه. می پسندم تا ابد. خواب. درس. حلقه ی وایل دو دستوری با شرط صفر!


بعد دیگه واقعااا کم کم داشتم استدلال های فضایی می . که آره ببین  کیلگ اصلا خود همین شهریار. امکان نداره غروب خورشیدش به این قشنگی بوده باشه.  یا غروب خورشیدش به این قشنگی نبوده یا حتما قبلش مثل من ازین شل کننده ها خورده بوده. که در هر دو صورت من الآن صاحب باحال ترین غروب خورشیدم و شهریار از من عقبه. و کلا هر کی مرده بیاد جلو ازم بگیرتش این احساس رو، چون نمی تونه و مطمئنم بلد نیست به قشنگی من ببینه غروب همین آفتاب پشت دود های تهران رو.


اصلیتش کم کم داشتم به این فکر می که زندگی دقیقا تا ته تهش می تونه با همین فرمون ادامه داشته باشه و اتفاقا خیلی هم جذابه و اصلا به گور ی چه مربوط چون من دارم باهاش حال می کنم مثل چی!


ملت می رن به گل و سنبل و بلبل و پروانه معتاد می شن،

ما به قرص سرماخوردگی.

القصه. من از نظر علمی ش باید احتمالا دو روز پیش خوردن اینا رو متوقف می و بقیه ش رو می سپردم به بدنم. ولی هربار که جعبه ها  رو می بینم وجدانا اصلا نمی تونم. 

می گم تو که دیگه خوردی، این یه شبم روش. مگه چی می خواد بشه حالا، کوکائین که نمی زنی قرص سرماخوردگیه جوجو. :)))

 بعد اینم یه بعد قضیه ست که خانه ی ما رسما دارو خانه ست.

و من برای بار دوم نه... سوم. گزیده شدم، از سوراخی که قبلا خورده بودم.

حالا تا ببینم طبیب سرکچل خویش  را این بار چگونه دوا خواهد کرد؟

دوا خواهد کرد؟

آیا دلش خواهد خواست که به بسته ی قرص های قرمز و شربت های شور و شیرین بی محلی کند؟

فعلا که نه راستش.




بوی خورشید می پیچید

درخواست حذف اطلاعات

خورشید دارد به عاشقانه ترین شکل ممکن غروب می کند.

و می دانی...

آره من می دانم که این بوی نسبتا گرمی که به مشامم می رسد و از پشت چشم هایم رد می شود، بوی سینوس های چرک زده ام است...

حتی این را هم می دانم که تصویری که روی دیوار می بینم صرفا آدمکی ست که موهایش از شدت کپک زدگی سیخ وایستاده اند...


منتها ترجیح می دهم که در مسیر نور بایستم و ربطش بدهم به خورشید،

و داستان هایی که تویش سایه ی آدمک های روی دیوار، حرفی بیشتر از یک کپک زدگی ساده برای گفتن داشته باشند و دوربین ده بار روی سایه به این قشنگی فید این فید اوت می کند و مخاطب هم هیچ جیکی نمی زند چون یک صحنه مهم از مان است ولو کلیشه.

ترجیح می دهم چشم هایم را ببندم و هم زمان که برای بار صد هزارم در هفته ی گذشته پشت چشم هایم زق زق می کند به این فکر کنم که این ها یک ربطی به غروب عاشقانه ی خورشید دارد. 



آدمکی روی دیوار، 

غرق در آ ین ذره های زرد و نارنجی روز بود،

او مو هایش شبیه تین تین وایستاده بود،

و چشم هایش را که می بست، 

بوی خورشید در دماغش می پیچید.




چراغ ها را من خاموش می کنم - اپیزود دوم

درخواست حذف اطلاعات

با در نظر داشتن این پست با عنوان مشابه،

و ضمن تشکر سوبله  از زویا پیرزاد،

الآن می خوام یک احساس باهاتون به اشتراک بگذارم:


حس ی که تا صبح بیداری و تعداد بارهایی که اعضای خانواده، تو تاریکی گیج و منگ بیدار می شن تا به سوی سرمنزل مقصود حرکت کنند رو می شماری.


یعنی قشنگ مردم آزاریه. :))) حیوانکی ها بندگان خدا.




مریضی خوبه

درخواست حذف اطلاعات

به سبک شل سیلوراستاین -که لعبتی ست بی مثال- مثلا:


مریضی خوبه

مریضی خیلی دوستت داره

مریضی هر روز صبح یه لیوان آب پرتقال تازه مهمونت می کنه

اون تند تند برات چایی دم می کنه

مریضی برات یه بغل اسمارتیز مجانی می آره

و روت یه پتوی گرم و نرم می ندازه

مریضی مجبورت نمی کنه صبح های زود از خواب بیدار بشی

یا با آدم ها حرف بزنی

یا مودب باشی

در عوض می تونی تا دلت خواست 

تو صورت اینو  اون تف بندازی و سرفه کنی

مریضی بهت می گه

هر چه قدر دلت می خواد خودخواه باشی

به مامانت می گه

غذاتو بیاره تو تخت

به بابات می گه 

شب ها بیاد ماساژت بده

به خواهرت می گه 

بیاد بالا سرت قصه بخونه 

به داداشت می گه 

تکلیف هاتو بنویسه

به مدیر مدرسه می گه

که زنگ بزنه و ح رو بپرسه

به دوستات می گه

که برات کارت پستال های قلب دار درست کنن

مریضی حتی به پریل اونور خط، 

می گه که تو دوست نداری سه ساعت پشت تلفن به حرف های خسته کننده ش درباره ی ی جدید اتاق خوابش گوش بدی

و به خانوم همسایه می گه

که دیگه اجازه نداره بیاد نزدیکت و لپ هاتو بکشه و نازت کنه

اون حتی به تام می گه

که وقتشه یه توپ دیگه برای فوتبال بازی پیدا کنه

مریضی حتی می تونه کنترل تلویزیون رو واسه تو رزرو کنه

می تونه امتحانت رو کنسل کنه

و به هر که از کنارت رد می شه 

بگه: هی آروم یواش تر، مگه نمی بینی مریضه؟


می بینی مریضی خیلی خوب چیزیه

اصلن بگو تا حالا ی این قدر دوستت داشته؟

چون مریضی خیلی دوستت داره

راستش من که هیچ وقت نفهمیدم، 

چرا همه از مریضی بدشون می آد؟؟!!




شمس روزگار

درخواست حذف اطلاعات

یک دست چارتُخمه و یک دست کُلدیمال

ی چنین میانه ی میدان، نه آرزوست


خب، وارد استیج سوم شدیم و دیگه واقعا 

نِه

می 

کِه 

شَم.

گفته بودم آقا همه ش اکی، ولی آب، تُف، مُف، اشک، خلط و هر چیز مشابه خیر... که بفرما!!


بعد می دونی کیلگ چه قدر آرام بخش و دلگرم کننده هست حرف هایی که می شنوم تو این وضع،

" ها که مریض نمی شن!"

"چرا نمی ری؟... آخ ببخشید حواسم نبود."

"خاک تو سرت بییییست و دووو س ه، دیگه واقعا هنریه تو این سن بتونی سرما بخوری." 

"هوی ورودی بیماران اونوره! اشتباه اومدی اینجا ورودی کادر درمانه."

" مادر جان تقصیر خودته، میوه نمی خوری غذا نمی خوری هیچی نمی خوری همین می شه وضعت، شدی پوست و استخون. خب سرما می خوری مادر."

خب این ها چه واکنشیه؟  همین یه جمله که "اخی حیوونکی کاش زود تر خوب بشی." با وجود اینکه صرفا هم دردیه ولی بازم خیلی بهتر از بالایی هاست ک. همین هم دریغ می کنند. بیایید نازم کنید لامصبا من دارم می می رم خب!


و حتی بعد مدت ها، با یک آدم حس هم قرار فیس تو فیس داشتم که رسما افتضاح  بود و ریغویی بیش نبودم. هی ازم تعریف می داد، من این طوری بودم که: "فیییین.... اُستاااااد.... کُخخخخ کُخخخخخ.... شُماااااا... هاپچوووووو.... خیلییییی... بِد مَد دُطف دادید..." و سپس آبریزش از چشم و پاک مف با آستین چون دستمال جا نداش دیگه.


ولی علی ای حال، یک چیزی کشف

می گن معلولیت محدودیت نیست،

خب امروز مقداری به عینه دیدمش،

ما امتحان داشتیم،

و من این شکلی بودم که آقا دویست صفحه از سیصد صفحه تموم خاک بر سرم بشه می افتم.

بعد این بچه های دیگه که سالم بودن، 

نابوووود. سی صفحه، بیست صفحه، دیگه طرف زور زده بود پنجاه صفحه خونده بود.

من موندم واقعا چه غلطی می د پس. اهل دلم نیستن بابا تو کتابخونه ولند همش خاک بر سر های خنگ. یعنی گاهی به قدری ستوه آوره که به خودم می گم این تجربی ها فقط خون اند و هیچ پاوری ندارند و تا ده دور نخونند نمی ره تو کله های پوکشون. 

حالا بعضی ها هم هستند چرت و پرت می بافن می خواهند با این عدد هاشون حذف رقیب کنند که از همین جا شما رو با این روش های کثیف آشنا می کنم.

به هر حال همه ی سوال ها از همون دویست صفحه بود و حدود سه نفر رو تغذیه .

من. بیمار. سگ لرز کنار شوفاژ دیروز. سه نفر هم تقلب رسوندم. این دست زدن نداره ا وژدا فانوسا؟ 

البته لعنتی ها اینقدر با من حرف زدند، یک سوال خودم نصفه موند. و سر این قضیه هوم. آره.


حتی یک بچه هست، خیلی مذهبی طوریه و بهش پیامکی گفتم ببین دستم به دامنت من کل آ هفته در حال مرگ بودم، تقلب بده نمونم. برگشت نیم ساعت بعد شخصا  زنگ زد و گفت کیلگ من نخوندما ولی کلا از نظر اخلاقی "اعتقاد" ندارم! جان. 

بعد همین فرد وقتی فهمید من همه ی سوال ها رو بلدم، برگشته بود به من می گفت که کیلگ راهنمایی بده. عزیزم؟جان؟ راهنمایی؟ راهنمایی فرق داشت با تقلب تو دایره لغات شما؟ 

می خواستم بگم ای عشخ، من در اثر حرف یکی از دوستان بسیار معتقدم همین پنج دقیقه پیش توبه و دچار تحول شگرف(!) و عظیمی(!) شدم و از نظر اخلاقی از همین لحظه به بعد دیگه اعتقاد ندارم. ولی نگفتم. و بهش رسوندم، چون هیچ وقت دوست ندارم مثل ی به نظر بیام که اعتقاداتش مثل کاسه ی ماست و ژل متز له. خب من اعتقادم تو تقلب رسوندنه و می رسونم. حالا تو نامرد هستی و متز ل بباش. به من چ. 


این معلول ها هم نگاه کنید با یک دست سنتور می زنن، با اون یکی تنبور با پاهاشونم قیچک. در همون لحظه با زبونشون هم دارند نقاشی مونالیزا می کشند که رشک برانگیزه و ستودنی.

ایده ی خودم این هست که یک فردی که به یک نحوی نقص دارد، یک حرص درونی می زنه و مدام  فکر می کند که نسبت به بی نقص ها عقب هست. در صورتی که فرد سالم قدر نمی دونه. این حرص درونی عامل پیشرفت و جلو افتادن هست.

جریان همینه.

یه کاری می کنن برگردیم بگیم کاش سر همه ی امتحان ها بیمار باشیم. چون من دوساله هیچ وقت واسه هیچ امتحانی از خوابم نزده بودم ولی امروز ساعت کوک . 

اینم وضع ما. البته الآن باز همه شون از من بالاتر می شن لاشخور ها. می دونم دیگه.


راستی همه اینجا تو خونه ی ما مریض شدند . دو عدد میهمان داشتیم، اون ها هم مریض شدن حیوانکی ها. افتضاح. مایه ی شرمندگی. اینقدر ناراحتم پدربزرگم دهشتناک مریض شده. بابام هم که کلا از پا دراومده. ولی من بازم حق نداشتم سرما بخورم چون بیست و دو سالمه. خب شما ویروس رو خالص سازی می کنی، اون یکی از محل کارش می آره، اون بچه هم از مهد کودک اپیدمی می گیره میاره تو خونه، اینا اصلا حساب نبود؟ فقط بیست و دو ساله بودن من حسابه این وسط.


راستی می دونید من چرا اینقدر می نویسم؟ چون تنها کاریه که می شه کرد. یعنی تا می آم خوب شم مجبورم برم بیرون دوباره گند و گند تر بر می گردم رو تخت و پتو. 

ولی ب خیلی افتضاح بود.  پریشب هم که یمیت بیگ چیل و یمیت آتش مرداب شدم، دقیقا شب اول قبر بود. 

دیدین سرماخوردگی آدمو منفی باف می کنه. اینا ها. تازه منتشرشم می کنم چی فک کردی. به من چ. 




ف فروشی

درخواست حذف اطلاعات

ببینید کامنتشو، تو پست های دور هست، مجبورم این جوری فرو کنم به چشم:


"مرسی مرسی مرسی 


نمیدونم چی بگم از حسم وقتی دیوانه وار می گشتم دنبال این آهنگ و هیچ جا با کیفیتش رو پیدا نمی  


با تمام وجودم ازت ممنونممممم کلییگ"



باید بگم که خِش خِش خِش، خواهش می کنم. اختیار دارید. فدا مدا.

اصلا ما تخصصمون توی اقلیت هاست. 

عوام رو که همگان بلدند شاد کنند.

من واسه همون دو سه نفر "اگر" و "شاید" و "احتمالا" ی می نویسم که یه درصد رد می شن و  به احتمال چیزی نزدیک به صفر دغدغه ی مشابهِ بیان نشده داریم.

این خودمو شاد می کنه که مثلا می بینم تجاربم به کار یکی می آد، مجانی و حتی بدون اینکه بشناسیم هم رو.

از تعریف هم خوشم می آد خب واقعیتش. خیلی خارج از اخلاق حرفه ایه ولی اگه ببینم یکی واقعا داره تعریف می ده، چشام قلب می زنه. تو دنیای واقعی نمی تونم مطمئن باشم از تعریف ها. اینجا ولی بیشتر مطمئنم که به خاطر وجود خودمه. زیاد تعارفی نیست. زیاد کی نیست.


و البته من نمی فهمم چرا شما هندل منو چپه چوپه می خونید؟ یعنی نشد یک تازه وارد بیاد اینجا، من نخوام اسپلینگ بدم. 

یکی می گه کیل!

یکی می گه گیر!

یکی میگه غار!

یکی می گه کلیک!

دیگه خیلی دقت به ج می دید، بر می گردید می گید کلیگ!

خب دقت بدید به کار دیگه. اینم شده مثل اسم فامیل یه بنده خ . 


کاف.

یا.

لام.

گاف.

بقیه ش تخفیف.

ذلک الکتاب و لا ریبه فیه. 

هدی للمتقین. 

الذین یومنون بالغیب 

و یقیمون صلات 

و مما رزقناهم ینفقون.

فاتحه مع الصلوات.


* آقا شوخی هرچی خواستید بگید، 

کلنگم بگید ما قبول داریم.

خب دوباره هم تب . تب شوقه.

ممنونم دیوونه ی کلوچه.





چراغ ها را من خاموش می کنم - اپیزود دوم

درخواست حذف اطلاعات

با در نظر داشتن این پست با عنوان مشابه،

و ضمن تشکر سوبله  از زویا پیرزاد،

الآن می خوام یک احساس باهاتون به اشتراک بگذارم:


حس ی که تا صبح بیداری و تعداد بارهایی که اعضای خانواده، تو تاریکی گیج و منگ بیدار می شن تا به سوی سرمنزل مقصود حرکت کنند رو می شماری.


یعنی قشنگ مردم آزاریه. :))) حیوانکی ها.




شمس روزگار

درخواست حذف اطلاعات

یک دست چارتُخمه و یک دست کُلدیمال

ی چنین میانه ی میدان، نه آرزوست


خب، وارد استیج سوم شدیم و دیگه واقعا 

نِه

می 

کِه 

شَم.

گفته بودم آقا همه ش اکی، ولی آب، تُف، مُف، اشک، خلط و هر چیز مشابه خیر... که بفرما!!


بعد می دونی کیلگ چه قدر آرام بخش و دلگرم کننده هست حرف هایی که می شنوم تو این وضع،

" ها که مریض نمی شن!"

"چرا نمی ری؟... آخ ببخشید حواسم نبود."

"خاک تو سرت بییییست و دووو س ه، دیگه واقعا هنریه تو این سن بتونی سرما بخوری." 

"هوی ورودی بیماران اونوره! اشتباه اومدی اینجا ورودی کادر درمانه."

" مادر جان تقصیر خودته، میوه نمی خوری غذا نمی خوری هیچی نمی خوری همین می شه وضعت، شدی پوست و استخون. خب سرما می خوری مادر."

خب این ها چه واکنشیه؟  همین یه جمله که "اخی حیوونکی کاش زود تر خوب بشی." با وجود اینکه صرفا هم دردیه ولی بازم خیلی بهتر از بالایی هاست ک. همین هم دریغ می کنند. بیایید نازم کنید لامصبا من دارم می می رم خب!


و حتی بعد مدت ها، با یک آدم حس هم قرار فیس تو فیس داشتم که رسما افتضاح  بود و ریغویی بیش نبودم. هی ازم تعریف می داد، من این طوری بودم که: "فیییین.... اُستاااااد.... کُخخخخ کُخخخخخ.... شُماااااا... هاپچوووووو.... خیلییییی... بِد مَد دُطف دادید..." و سپس آبریزش از چشم و پاک مف با آستین چون دستمال جا نداش دیگه.


ولی علی ای حال، یک چیزی کشف

می گن معلولیت محدودیت نیست،

خب امروز مقداری به عینه دیدمش،

ما امتحان داشتیم،

و من این شکلی بودم که آقا دویست صفحه از سیصد صفحه تموم خاک بر سرم بشه می افتم.

بعد این بچه های دیگه که سالم بودن، 

نابوووود. سی صفحه، بیست صفحه، دیگه طرف زور زده بود پنجاه صفحه خونده بود.

من موندم واقعا چه غلطی می د پس. اهل دلم نیستن بابا تو کتابخونه ولند همش خاک بر سر های خنگ. یعنی گاهی به قدری ستوه آوره که به خودم می گم این تجربی ها فقط خون اند و هیچ پاوری ندارند و تا ده دور نخونند نمی ره تو کله های پوکشون. 

حالا بعضی ها هم هستند چرت و پرت می بافن می خواهند با این عدد هاشون حذف رقیب کنند که از همین جا شما رو با این روش های کثیف آشنا می کنم.

به هر حال همه ی سوال ها از همون دویست صفحه بود و حدود سه نفر رو تغذیه .

من. بیمار. سگ لرز کنار شوفاژ دیروز. سه نفر هم تقلب رسوندم. این دست زدن نداره ا وژدا فانوسا؟ 

البته لعنتی ها اینقدر با من حرف زدند، یک سوال خودم نصفه موند. و سر این قضیه هوم. آره.


حتی یک بچه هست، خیلی مذهبی طوریه و بهش پیامکی گفتم ببین دستم به دامنت من کل آ هفته در حال مرگ بودم، تقلب بده نمونم. برگشت نیم ساعت بعد شخصا  زنگ زد و گفت کیلگ من نخوندما ولی کلا از نظر اخلاقی "اعتقاد" ندارم! جان. 

بعد همین فرد وقتی فهمید من همه ی سوال ها رو بلدم، برگشته بود به من می گفت که کیلگ راهنمایی بده. عزیزم؟جان؟ راهنمایی؟ راهنمایی فرق داشت با تقلب تو دایره لغات شما؟ 

می خواستم بگم ای عشخ، من در اثر حرف یکی از دوستان بسیار معتقدم همین پنج دقیقه پیش توبه و دچار تحول شگرف(!) و عظیمی(!) شدم و از نظر اخلاقی از همین لحظه به بعد دیگه اعتقاد ندارم. ولی نگفتم. و بهش رسوندم، چون هیچ وقت دوست ندارم مثل ی به نظر بیام که اعتقاداتش مثل کاسه ی ماست و ژل متز له. خب من اعتقادم تو تقلب رسوندنه و می رسونم. حالا تو نامرد هستی و متزلل بباش. به من چ. 


این معلول ها هم نگاه کنید با یک دست سنتور می زنن، با اون یکی تنبور با پاهاشونم قیچک. در همون لحظه با زبونشون هم هم دارند نقاشی مونالیزا می کشند که رشک برانگیزه و ستودنی.

ایده ی خودم این هست که یک فردی که به یک نحوی نقص دارد، یک حرص درونی می زنه و مدام  فکر می کند که نسبت به بی نقص ها عقب هست. در صورتی که فرد سالم قدر نمی دونه. این حرص درونی عامل پیشرفت و جلو افتادن هست.

جریان همینه.

یه کاری می کنن برگردیم بگیم کاش سر همه ی امتحان ها بیمار باشیم. چون من دوساله هیچ وقت واسه هیچ امتحانی از خوابم نزده بودم ولی امروز ساعت کوک . 

اینم وضع ما. البته الآن باز همه شون از من بالاتر می شن لاشخور ها. می دونم دیگه.


راستی همه اینجا تو خونه ی ما مریض شدند . دو عدد میهمان داشتیم، اون ها هم مریض شدن حیوانکی ها. افتضاح. مایه ی شرمندگی. اینقدر ناراحتم پدربزرگم دهشتناک مریض شده. بابام هم که کلا از پا دراومده. ولی من بازم حق نداشتم سرما بخورم چون بیست و دو سالمه. خب شما ویروس رو خالص سازی می کنی، اون یکی از محل کارش می آره، اون بچه هم از مهد کودک اپیدمی می گیره میاره تو خونه، اینا اصلا حساب نبود؟ فقط بیست و دو ساله بودن من حسابه این وسط.


راستی می دونید من چرا اینقدر می نویسم؟ چون تنها کاریه که می شه کرد. یعنی تا می آم خوب شم مجبورم برم بیرون دوباره گند و گند تر بر می گردم رو تخت و پتو. 

ولی ب خیلی افتضاح بود.  پریشب هم که یمیت بیگ چیل و یمیت آتش مرداب شدم، دقیقا شب اول قبر بود. 

دیدین سرماخوردگی آدمو منفی باف می کنه. اینا ها. تازه منتشرشم می کنم چی فک کردی. به من چ. 




ف فروشی

درخواست حذف اطلاعات

ببینید کامنتشو، تو پست های دور هست، مجبورم این جوری فرو کنم به چشم:


"مرسی مرسی مرسی 


نمیدونم چی بگم از حسم وقتی دیوانه وار می گشتم دنبال این آهنگ و هیچ جا با کیفیتش رو پیدا نمی  


با تمام وجودم ازت ممنونممممم کلییگ"



باید بگم که خِش خِش خِش، خواهش می کنم. اختیار دارید. فدا مدا.

اصلا ما تخصصمون توی اقلیت هاست. 

عوام رو که همگان بلدند شاد کنند.

من واسه همون دو سه نفر "اگر" و "شاید" و "احتمالا" ی می نویسم که یه درصد رد می شن و  به احتمال چیزی نزدیک به صفر دغدغه ی مشابهِ بیان نشده داریم.

این خودمو شاد می کنه که مثلا می بینم تجاربم به کار یکی می آد، مجانی و حتی بدون اینکه بشناسیم هم رو.

از تعریف هم خوشم می آد خب واقعیتش. خیلی خارج از اخلاق حرفه ایه ولی اگه ببینم یکی واقعا داره تعریف می ده، چشام قلب می زنه. تو دنیای واقعی نمی تونم مطمئن باشم از تعریف ها. اینجا ولی بیشتر مطمئنم که به خاطر وجود خودمه. زیاد تعارفی نیست. زیاد کی نیست.


و البته من نمی فهمم چرا شما هندل منو چپه چوپه می خونید؟ یعنی نشد یک تازه وارد بیاد اینجا، من نخوام اسپلینگ بدم. 

یکی می گه کیل!

یکی می گه گیر!

یکی میگه غار!

یکی می گه کلیک!

دیگه خیلی دقت به ج می دید، بر می گردید می گید کلیگ!

خب دقت بدید به کار دیگه. اینم شده مثل اسم فامیل یه بنده خ . 


کاف.

یا.

لام.

گاف.

بقیه ش تخفیف.

ذلک الکتاب و لا ریبه فیه. 

هدی للمتقین. 

الذین یومنون بالغیب 

و یقیمون صلات 

و مما رزقناهم ینفقون.

فاتحه مع الصلوات.


* آقا شوخی هرچی خواستید بگید، 

کلنگم بگید ما قبول داریم.

خب دوباره هم تب . تب شوقه.