رسانه
رسانه

شعله ی آواز



مناجات نامه!

درخواست حذف اطلاعات



















 



 







یارب چه روزهای بدی داریم
تاریک و پرمرارت و وحشتبار
دست دعا به پیش تو می آریم
کاین روزهای بد نشود تکرار
*
 این روزهای دوزخی ما را
هر رقم زده ست هلاکش کن
آن را که دشمن است به ایرانی
حبس ابد به تیره مغاکش کن
*
یارب چه کرده ایم که درها را
یک یک به روی ما ز غضب بستی
می خواستیم تا که نباشد ، هست
ننگ و فساد و فقر و تهیدستی
*
ما را ببخش و توبه ی ما بپذیر
کفران نعمت تو اگر کردیم
راه وصال خویش به ما بگشای
امداد کن که سوی تو برگردیم
*
یارب در این دیار بزرگانش
برخی شدند و جنایتکار
ما را که کوچک تو از آغازیم
تنها میان خیل بدان مگذار
*
ما را به جز تو هیچ پناهی نیست
دریاب و مرحمت کن و همراهی
از ما بگیر مفسد و خائن را
جایش ببخش بینش و آگاهی
*
یارب ز لطف خویش رهایی بخش
ما را ز یوغ مختلس شیّاد
یعنی ز چنگ توده ی بی تدبیر
اینان که برده اند تو را از یاد
*
تحمیل کرد آن که به ما
نومید کن تمام امیدش را
قفلی بزن بزرگ به صندوقش
بشکن به سنگ خویش کلیدش را
*
ما جز رفاه نسبی و آسایش
از درگه تو یار نمی خواهیم
ما را که وعده های دروغین کشت
از این و آن شعار نمی خواهیم
*
یارب مراد ما تو اگر دادی
همچون گذشته عبد و عبیدستیم
مهلت اگر دهی به تب اران
بدتر از ابن سعد و یزیدستیم
*
شمشیر خویش بسته ز رو آن گاه
خواهیم مفسدین ز میان برده
شوخی نمی کنیم که خواهی دید

عالی جناب زنده و ما مرده!












دعوت ...

درخواست حذف اطلاعات

بیــــا بــــــه محفــــل اهـــــل ریـــــا و قهـــــر مکــن


کـــه حــاضـــرنــــــد در آن جـــــا ذوات روحــــانـــی




شـــراب و شــــاهـــــد و ســاقـــی فراهمت سازند


ســــه ســـوتــــه بـــی کـــه دو ثانیّـــه منتظر مانی




پــــس از ادای ســـه گانــــه بـــه ـــوت مـأمـوم


امـــــام هست و مـــــریـــــــد و عشـــــاء ربّـــانـــی




دو بــــار هیمـــــه بیـــــارنــــد و آتـــش افــــروزنـــد


بــــه منقلـــــی کـــه مسش هست اصـل کاشانی




دُم مــلاقــــــه در آتـــــش نهنـــــــــد و داغ کننــــــد


بـــــرای آن کــــــه گـــــذارنــــــد روی پیشــــــانــی




پس از مـــــراســـــم داغــــی گــذاشتــن ، اذنـــاب


کننـــــد قهقهـــه زن رقــــص و دســــت افشـانــی




بــــه یـــــادگــار چــــو سلفـــــی گــرفتــــن آغازند


و فیلـــــم نیـــــز بگیـــــرنــــــد مفــــت و مجّــــانی




بـــه سمــــت سفــــره هجــومــــی برند بنیان کن


نه یــک بــه یـــک که جمیعـــــآ به حجــــم حیوانی




بــــه محفلـــی که خــــداونــــــد میـــزبــــان باشد


بــــود هــــــزار بــــــرابـــــر صفـــــای مهمــــانــی




در آن میــــانــــه مـــــرا نیــــز مــی تــوانــی یافت


کـــه لفــت و لیـــس کنــــان مــی کنـم غزلخوانی




خوش است خلوت ما ، جای دوستان خالی است


بــــه ویــــــژه مـــوقع اقـــدامهـــای شیــطانـــی!




اگــــر بـــه دعــــــوت مــــــن اعتنــــا نفـــرمـاییـد


شــــویــــد نـــادم و تلـــخ اســت ایـن پشیمانی.




بشکنید ...

درخواست حذف اطلاعات










 













































 



 



 



 



 



 



 



 



 



 



 













































































 

















عباس خوش عمل کاشانی.
*** 


بشکنید ای اولیاءِ قوم ! آنی بشکنید
در یکی صف با هجوم ناگهانی بشکنید

شاخ را گویم همین شاخی که شخ چون قلّه کوه
کرده جا بر کله ی غول «گرانی» بشکنید

پا اگر همت نفرماید به دست آرید روی
دست اگر یاری نفرماید زبانی بشکنید

تا عمل گردد پس از عمری به وعده نامه ها
قفل سنگین اتاق بایگانی بشکنید

مردمان را با بیان واقعیت های روز
همدل خود کرده جوّ بدگمانی بشکنید

قیمت اجناس را تعدیل در داخل کنید
با شهامت نرخ بازار جهانی بشکنید

گردن سرمایه داران جنایت پیشه را
با تبرزین قوانین ،  جاودانی بشکنید

فکر چنگ انداختن بر ثروت ملّی ماست
دیو استکبار... پای این روانی بشکنید

گر «شتر دیدی ندیدی» دارم القا می کنم
روی چشمم عینک ته استکانی بشکنید.






مثل شبهای گذشته!

درخواست حذف اطلاعات

رفـت بیــــــرون از عمــــــارت ،  مثـــــل شبهای گذشته


پیــــــر مـــــا بـــــــا استخــارت ، مثــــل شبهای گذشته




ســــوی مسجـــــد مثل تـــــازی ، رفـت بگــزارد ی


بـی وضـــــوی و بـی طهــــارت ، مثـل شبهای گذشته




خـــــانـــه ی ایمــان ما را ، پــــایــــه ی ایقــــان مـا را


کـــــرد وارد بـس خســــارت ، مثــــل شبهای گذشته




در صف اوّل غلامـــــی ، گفــــت او را چــــون سلامی


پیـــــر دیـــــدش بـــــا حقــــارت ، مثل شبهای گذشته




یافت پـــایـــان چـون نمـازش ، بعــد هـم راز و نیازش


کـــــرد نـــوکــــر را اشـــــارت ، مثــل شبهای گذشته




بـرد نــــوکـــــر بهــــر شـامـش ، جانب بیت الطّعامش


سفــــره را فـــرمـــــود غــارت ، مثل شبهای گذشته




یک دو لیوان بلکه افزون ، خورد بعد از شام معجون


بـــاز فـــائـــق شــد حــــرارت ، مثـل شبهای گذشته




بعــــد صــــرف شــــام کامل ، پیـر عالـم ، پیـر عامــل


داد «نفسش» را بشــــارت مثــل شبهــای گذشته




عرق النّسایش ، راهبـر شـد چون عصایش


بــــاز هـــم ســـوی عمــارت ، مثـل شبهای گذشته




یافت چـــون فزونی ، رفـت سمت اندرونی


تــــا کـــــه بـــــر دارد ......... مثــل شبهای گذشته!




خورشید دمید...

درخواست حذف اطلاعات

ای منتظـــــران جـــلــــوه ی صبــــح امیــــد


پـــایـــان شــب سیـــــاه گـــردیـــد سپیـــــد


آورد ســــروش عــــالــــم غیـــب ، نـــویــــد


کــز دامـــن پـــاک نجمـــه خورشیــد دمیـــد


***


تـا مــی شنــوم ز بــــوی گل بـــــوی رضـــا


دل مـــی کنــــدم بهــــانـــــه ی روی رضـــا


تـا ســرمــه ی چشــم دل کنـم خیـز و بیــار


ای بــــاد صبـــــا غبـــــاری از کــــوی رضـــا


***


عــابــد بـــه دعــای خویـش حـج می طلبـد


درمــــانـــده ی بنـــد غـــم فــرج می طلبـد


آن فیض حضور خواهد ، این رستن خویش


دل کعبـــه ی ثــامــن الحجــج مـــی طلبـد.




تو آمدی ...

درخواست حذف اطلاعات

نــویـــد آمدنت را بـه گــوش گل گفتم


شکفت و عطر پراکند و چترگستر شد




تو آمــدی و بهار آمــد و زمستان رفت


صفــای هر قدمت عشق بارورتر شد.




دوبیتی ...

درخواست حذف اطلاعات

اگر باشی تو پیشم غم ندارم


به دل انـدوه بیش و کم ندارم


 


اگر بـاغ بهشت من تو باشی


هراسی از جهنّـم هـم ندارم.




مساحت ...!

درخواست حذف اطلاعات

جــوانـــی نـــزد پیــــری آمــد و گفـت


که عرضــی دارم ای حــق را چکیـده




بــدو فــــرمــــود پیـــــر خـوش تکلّـم


کـه عرضـت را بگــو ای نـــــور دیــده




جوان چون عرض خود را گفت آن پیر


همـــــــان دارای اخــــــلاق حمیـــده




بگفتا طــــول خــود هم عرضـه فرما


تـــو ای در بیـــن اصحــــابـــم پدیـده




جوان چون طـول خود را گفت راحت


بــه دست آورد پیـــر او را مساحت!




قطعه ...

درخواست حذف اطلاعات

دلتنگ از آنم که چرا بنده
مادینه نشد تا که به او بگویم



ننه ام گشنه ز بس ماند به اصطبل
بایست به او بز نه که بزغاله بگویم



رفتم به ابات مگر خواهش دل را
با پیر مغان صدوده ساله بگویم

آن جا که مجال سخنم نیست بناچار
آهی کشم و قصه به غمناله بگویم

چاک دهن ساقی بی چاک دهان را
با تنگدلی مختصرآ گاله بگویم

چاه ذقنش را که در آن دل شده محبوس
صدبار غلط می کنم ار چاله بگویم

این را بگذارم به کجای دل خود چون
صغری زن من گفته به او ژاله بگویم

با این همه کر د لاله ی گوشم
در باغ به زهره اگر لاله بگویم

این قطعه سرودم به عجب شیر و عجب نیست
فردا غزلی ناب به چم بگویم.




شیرتهوّر...(استقبال از غزل مقام معظّم ی)

درخواست حذف اطلاعات

یک نمــــه گـر بگـذرم از نمـــه1 ی خویشتن


شیــر تهــــوّر خـــورم از ممـــه ی خویشتن




دشمن اگر در یمن یا کـه دمشق است من


معـــده ی او بــــر درم با قمــه ی خویشتن




تیـــغ و قمــه یـا عمـــود اسلحه ام گر نبود


راست بـه کارش بـرم دمدمه2 ی خویشتن




دفتــــر عمـرش رقـــم زاوّل شب هی زنم


تـا بــه گه صبحـــدم بــا خمه3 ی خویشتن




ملحمه حاکم چو شد خصم مزاحم چو شد


قسمـت یـــاران کنــم مرحمه ی خویشتن




دشمن رســـوای ما خواسته حلـــوای ما


دردهنش مـی نهــم علقمه4 ی خویشتن.


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


1 ـ شبه حیرت و سرگشتگی


2 ـ مکر و افسون


3 ـ خطّ کج


4 ـ دانه ی حنظل و تلخی.






شیرتهوّر...(استقبال از غزل مقام معظّم ی)

درخواست حذف اطلاعات

یک نمــــه گر بگذرم از نمـــه1 ی خویشتن


شیــر تهــــوّر خـــورم از ممـه ی خویشتن




دشمن اگر در یمن یا کـه دمشق است من


معـــده ی او بــــر درم با قمــه ی خویشتن




تیـــغ و قمــه یـا عمـــود اسلحه ام گر نبود


راست بـه کارش بـرم دمدمه2 ی خویشتن




دفتــــر عمـرش رقـــم زاوّل شب هی زنم


تـا بــه گه صبحـــدم بــا خمه3 ی خویشتن




ملحمه حاکم چو شد خصم مزاحم چو شد


قسمـت یـــاران کنــم مرحمه ی خویشتن




دشمن رســـوای ما خواسته حلـــوای ما


در دهنش مـی نهــم علقمه4 ی خویشتن.


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


1 ـ شبه حیرت و سرگشتگی


2 ـ مکر و افسون


3 ـ خطّ کج


4 ـ دانه ی حنظل و تلخی.






دعا ...

درخواست حذف اطلاعات


















 






* اتی از منظومه ی«معراج نامه»:


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


ای  که  در   دنیا  به   گرداب         غمی


آرزومند      حیات                    می




هم   غم   روزی   خوری هم  کارخویش


مانده ای   در    چنبر         افکار   خویش



با   دعا     مانوس   شو  کز   غم  رهی


بر   تو  روی   آرد     نشاط  و   فرهی



با   مجمد    گفت   در      قرآن     خدا


کای   نبی    غافل    نمانی    از   دعا




گوش   بر    صاحب  انابت      می کنم


گر   بخوانیدم          اجابت      می کنم




هر که   با  نور    دعا    مانوس    شد


کی   ز   درگاه     خدا   مایوس    شد؟




باز کن   گوش   ای    مراد      معنوی


کز  خدا   «اوفوا بعهدی»      بشنوی



گفته ای   در   عالم   ذر    چون  بلی


نیست   مقبول  ار   بگویی   لفظ  لا




در   نظر   دارد   خدا  را     گر  بشر


ذات   حق  زو  بر   نمی گیرد    نظر




گفت   ابراهیم ادهم     را          یکی


کای   مراد    هرچه   در  عالم   زکی




کبریا   را  هرچه   می خوانیم     بیش


از   اجابت  نیست   ما را    کار  پیش



گر   حج    در   میان ایدوست نیست


راز   این    پاسخ  نفرمودن ز  چیست؟



ابن  ادهم    گفت     راز        ماجرا


با   گروه     قایل     ذکر  و      دعا




کای   جماعت  گرچه  او     بشناختید


عمر   اما    با    تمرّد         باختید




گر که      بشناسید   و    فرمانش برید
بر  نمی  گردید   زان  در    نا امید




آشنا   هستید     با   قرآن        او
بی   عنایت    لیک بر   فرمان او




گر   به    دستورات قرآن    کریم
جملگی  گردن   نهید ای اهل   بیم




گوش  بر  ذکر  و  انابت   می کند


هر  دعایی   را   اجابت   می کند...



  





سه بر یک ببازد...

درخواست حذف اطلاعات

تـــــو ای قــــادر کارهــــای محال


که صاحب جمالی و صاحب کمال




کمک کن کـــه در سومین فوتبال


سه بــــر یک ببـــازد به ما پرتغال.




هلوی پیوندی...!

درخواست حذف اطلاعات





 

خـواجـه عبدالعزیز میمندی


خورد   روزی  هلوی     پیوندی




گفت:  به به!چقدر    شیرین است


بهترین  میوه ی بهشت این است



نیست  در  طعم و بو چنین میوه


نه  به فرغانه و  نه   در   خیوه!


 
این   هلو  داشت گرکه دشت مغان


ف   می کرد  بر  زمین  و  زمان




حتم   دارم  نهال آن   ز     بهشت


به زمین یک فرشته آمد  و  کشت




بعد از آن    داد   آبش  از  کوثر


که   چنین   میوه داده چون   شکر




کودش  از  سرطویله ی خلد است
قول بیگانگان: «وری گلد» است




به به از این هلو  که باب   گلوست


تو   بگو کوزه ی عسل نه هلوست




هر که  را این هلو  شود به   شکم


وزنش  افزون   شود  ملالش  کم




در  همان  ح ار ب   و بمرد
جز  به   جنات   عدن  راه   نبرد




می فشانند  مشک   با     عنبر


توی  قبرش  ن     با    منکر




چه هلویی که «ها»یش ازهوس است
«لام»ش از  لعل   لعبت ارس است




«واو» آن  مشتق است   از  حلوا


شده   حلوای    غیب   حل در«وا»




خضر   اگر  دانه ای ازین   بودش
آب  حیوان   کم  از  زمین   بودش




بهره ای  گر از این هلو جم داشت


توی  دنیا  چه نعمتی   کم  داشت؟




داشت   اسکندر  ار   چنین  میوه
می زد   آیینه  در    خم   جیوه!




حاتم طی  که  اهل  بخشش  بود
داشت  گر   هدیه اش نمی فرمود


***
گفت  و  گفت  آنقدر که اهل سرا


به   ستوه  آمدند    زان      بابا




یک   نفر  پیر   بود   در   خانه


با فراست...حکیم...    فرزانه




گفت  با  خواجه:گر هلوقند است


همه  تاثیر   خوب «پیوند»است




 
گر   نبودی  درخت   را  پیوند


میوه کی داشت چون عسل یا قند؟




تو  خود  از  آن  به  تلخ   پابندی
که   بریده   ز  خویش و پیوندی




نشناسی  نه    مادر و  نه  پدر


غافل   از  ک ن و از همسر


 
زر  تو  را  قبله است وباب مراد


باعث   بستن      دهان      گشاد


گر  به «پیوند» خویش   پیوندی
چو   هلو   رشک   شکر و قندی


***
«شاطر» از این حدیث طرفه وناب


دهن  آب   اوفتاده....خود   دریاب




یاهلویی    بگو    ز    بیخ    گلو
تا   مگر    بشنوی ندای «کلوا»!



    





هلوی پیوندی...!

درخواست حذف اطلاعات














خواجه    عبدالعزیز        میمندی


خورد   روزی  هلوی     پیوندی


گفت:  به به!چقدر    شیرین است


بهترین  میوه ی بهشت این است
نیست  در  طعم و بو چنین میوه


نه  به فرغانه و  نه   در   خیوه!
این   هلو  داشت گرکه دشت مغان


ف   می کرد  بر  زمین  و  زمان


حتم   دارم  نهال آن   ز     بهشت


به زمین یک فرشته آمد  و  کشت


بعد از آن    داد   آبش  از  کوثر


که   چنین   میوه داده چون   شکر


کودش  از  سرطویله ی خلد است
قول بیگانگان: «وری گلد» است


به به از این هلو  که باب   گلوست


تو   بگو کوزه ی عسل نه هلوست


هر که  را این هلو  شود به   شکم


وزنش  افزون   شود  ملالش  کم


در  همان  ح ار ب   و بمرد
جز  به   جنات   عدن  راه   نبرد


می فشانند  مشک   با     عنبر


توی  قبرش  ن     با    منکر


چه هلویی که «ها»یش ازهوس است
«لام»ش از  لعل   لعبت ارس است


«واو» آن  مشتق است   از  حلوا


شده   حلوای    غیب   حل در«وا»


خضر   اگر  دانه ای ازین   بودش
آب  حیوان   کم  از  زمین   بودش


بهره ای  گر از این هلو جم داشت


توی  دنیا  چه نعمتی   کم  داشت؟


داشت   اسکندر  ار   چنین  میوه
می زد   آیینه  در    خم   جیوه!


حاتم طی  که  اهل  بخشش  بود
داشت  گر   هدیه اش نمی فرمود


***
گفت  و  گفت  آنقدر که اهل سرا


به   ستوه  آمدند    زان      بابا


یک   نفر  پیر   بود   در   خانه


با فراست...حکیم...    فرزانه


گفت  با  خواجه:گر هلوقند است


همه  تاثیر   خوب «پیوند»است


 
گر   نبودی  درخت   را  پیوند


میوه کی داشت چون عسل یا قند؟


تو  خود  از  آن  به  تلخ   پابندی
که   بریده   ز  خویش و پیوندی


نشناسی  نه    مادر و  نه  پدر


غافل   از  ک ن و از همسر
زر  تو  را  قبله است وباب مراد


باعث   بستن      دهان      گشاد


گر  به «پیوند» خویش   پیوندی
چو   هلو   رشک   شکر و قندی


***
«شاطر» از این حدیث طرفه وناب


دهن  آب   اوفتاده....خود   دریاب


یاهلویی    بگو    ز    بیخ    گلو
تا   مگر    بشنوی ندای «کلوا»!



    









































































سه عصیان شعر از دوران خفقان ستمشاهی ....

درخواست حذف اطلاعات























 



 



 



 



 






(1)
دل آفتاب  خون شد   به    دیار شب پرستان
همه  ظلمت  است حاکم به مدارشب پرستان

گل  هر  ستاره ای را به خدنگ کینه کشتنـد
که خزان خزان خزانست بهار شب پرستان

سر قائل  اناالحق  بنگـــر  که سـرفــرازی
چه  دلاورانه  داده ست به دارشب پرستان

سخنی  ز نور  دیگر  مسرا در این  ولایت
که  فتاده  با  سیاهی سروکار شب پرستان

تو اگر  مرید هوری  ز محیط جهل دوری
مسپار  گوش  دل  را به شعارشب پرستان

به  دیار  هورمزدا  خبری  رسان و برگـو
چه نشسته ای هریمن شده یارشب پرستان

سپر از  ستاره باید  زره از  شراره  بایـد
که نه سهل باشد ایدوست شکارشب پرستان
(2)
به  گ ار جهان  جز  زحمت   خاری نمی بینم
انیسی - مونسی - یاری - مددکاری   نمی بینم

دلم همچون چراغ لاله می سوزد در این گلشن
ولی غیر از  غم خود هیچ غمخواری نمی بینم

به  لالای جه مردمان خوابند  و در معنـــا
به غیر از  مردم  بیــدار  بیـــداری   نمی بینم

چو منصورآنکه را ورد اناالحق بر زبان باشد
مکان  عافیت جز  بر ســـر  داری نمی بینــــم

ز  صهبای  سفاهت مردم شهرآنچنان مستنـد
که جز  در سـاحت  میخانه هشیاری نمی بینم

به غیر از اشک گرم و آه سرد وکلک آتشبار
به  خلوتخانه ی  غمبار خود یاری نمی بینم

ز چشم چرخ گردون خوش عمل این نامرادی بین
که جز  دیوار  او کــــــوتـــاه  دیواری نمی بینم

زعصیان شعرخود آیندگان را شمع راهی باش
که روز  نسل نو را  جز شب تاری  نمی بینم.
(3)
در راه طلب   مجنون صفتی    دارد گذری   بــــــا پـــای جنون
با مشعلی از   ایمان و رجا    در جستــــــجوی    لیلای جنون

پوشیـــده به تن    تنپوش بــــلا  با رایتی از    تسلیم ورضــــا
خودجوشی  او  در راه خدا    خــــامــوشی او     آوای جنون

عشقش به دل وشورش به سراست او رهسپروهم راهبراست
با پویش خود  فریاد کنـــد   کــو همسفری    دانای  جنــــون

پویا و به پا   جویای و  بجــــا پیوسته به او از خویش رها
آشفتگیش  تصویر  صفا   سرمستیش از  صهبای  جنــــون

شد شعله بجان این آرش عشق این طالب درداین سرخوش عشق
زان دم که دمـــید از آتش دل    مجنون  ازل   در  نـــای جنون

تابست و توان شورست و شعف جویست وکران درّست وصدف
رود است و روان عزم است و هدف شایدکه شود دریای جنون

بیـــگانه بود از هوی وهوا محواست در او    در اوست  فنـــا
این شعله ور از خورشید  منـــا این رهسپر  صحــرای   جنون

وارسته شوی در وادی دل هم هــــــادی جان  هم  نـــادی دل
خوش  نقش کنی بر بیرق دل باسرخی خون  گر   «لا»ی جنون

























ماه رمضان رفت ...(جدّ و طنز)

درخواست حذف اطلاعات











(1)
مـــاه رمضان رفت ... بیــــا بــــاده بنوشیــــــم
جــــامی دو سه اوّل سـر سجّاده بنوشیــــــم

محراب پر از رایحه ی شـرب طهور است
بشتاب ازاین باده کـــه پـــاداده بنوشیـــــــم

دُردی که در آن راه علاج همه درد اسـت
ســاقــی به قدح ریخته آمـــاده بنوشیــــــم

با خیل گــــدایـــان درش ناب دل افروز
همـــراه حــــریفان پـــریـــزاده بنوشیــــــم

با ساده رخی چنــــد روان سوی خــرابات
آبــادی دل را قـــدحی ســـاده بنوشیـــــــم

گر لقمه ات ازخوان قضا پاک وحلال است
فرض است کزین روزی بنهاده بنوشیـــــم

با روزه ی بگشوده مباح است که امروز
خون دل رز با رخ بگشاده بنوشیـــــم

تا در رگ جان شعله زند وسوسه انگیز
آن باده که از جوش نیفتاده بنوشیـــــم

درعید رهایی که حساب همه صاف است
آن می که دهد ســــاقـــی آزاده بنوشیـــــم .
jjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj
(2)
قرشمالان عالم را بگویید
که آمد عید فطر و رفت روزه

بلمبانید انواع غذاها
بجنبانید فک همراه پوزه

ز سفره خوردنی آنسان ببلعید
که «مال» نوجوان ، پیر عجوزه

ز ستخوان لحم را آنسان برآرید
که می گردد جدا از پنبه غوزه

خطا رفتید و هی گفتید سی روز
نمی ارزد به این عمر دوروزه

شما با اهل تقوا نیز کردید
چو لعین بازی دودوزه

شدید از آزمون روزه یکضرب
شما ای جمع بی معنی رفوزه!









قصیده ی انتفاضه ...

درخواست حذف اطلاعات


















افسوس هست ، ماتم نان ترس جان هنوز
خوف از فریب و توطئه ی این و آن هنوز

افساد می کنند ستم گستران غرب
بیداد می کنند فرومایگان هنوز

می خواستیم تا که نباشد ، دریغ هست
از دیو یادبود و ز نشان هنوز

با فتنه های دائم اکبر است
نسل بشر به زحمت و آتش به جان هنوز

در ادعای نظم نوینش یکی نگر
محکم اساس جهل کهن در جهان هنوز

آوخ که از تهاجم فرهنگی اش به دهر
دودی رود به دیده ی هر دودمان هنوز

از آتشی که داده حو به باختر
یک واحه شعله زار بود خاوران هنوز

آهسته بگذرید که صیاد جورکوش
دارد هزار تیر جفا در کمان هنوز

یاران کاروان و شریکان را
از جان و دل دهند برات ضمان هنوز

بر عرش می رود همه روز و شب از جفا
دود فغان و نائره ی الامان هنوز

بنگر یکی شقاوت صهیون دیو خوی
بیداد می کند به فلسطینیان هنوز

بیت المقّد س است همان قبله ی نخست
در انحصار قوم جهود جبان هنوز

جلاد دیو سار به امر خدایگان
بیرون ز کام می کشد آنجا زبان هنوز

بنگر یکی به ی سینا که لاله اش
با یاد هر شهید بود خونچکان هنوز

وز دود آه امت آزاده ی نبی
زنگار بسته آینه ی آسمان هنوز

افّ لک ای عنود عرب زاد دین به مزد
کاین قوم را نبهره تویی پاسبان هنوز

ابلیس را هر آینه دستی در آستین
ه برده وار بر آن آستان هنوز

آب عرب ببردی و خاکش بباختی
مهری فحول طایفه را بر دهان هنوز

چندین هزار قاتل سوداگر شرف
از هر قبیله ای و ز هر خاندان هنوز

شه می کنند و سپس شیشه می کنند
خون هزار کودک و پیر و جوان هنوز

سیلاب اشک می رود از چشم مرد و زن
دیو ستم نشسته به تخت روان هنوز

از مغز استخوان یتیمان در به در
در غلغل است دیگ ز دد بدتران هنوز

بس جوجگان که ه به نازند وای ما
آتش زبانه می کشد از آشیان هنوز

پر بسته اند مرغ شباهنگ را و کبک
سر زیر برف برده و دل در گمان هنوز

با وعده تا به کی دل خود سبزمی کنید
جاری است خون سرخ کران تا کران هنوز

گیرم سلاح گرم نباشد ، به قلوه سنگ
تا فتح قدس رزم دمان می توان هنوز

هر چند کاین سران به پایان رسیده کار
سر خورده اند و بی هنر و ناتوان هنوز

آماده ی نبرد جوانان امتتند
با غاصبان سنگدل از هر مکان هنوز

از جان خود دریغ ندارند و می دهند
در راه اعتلای بهین آرمان هنوز

ایران در این مسیر جلودار لشکر است
با رهنمود ی کاردان هنوز

زان پیر آن مراد مهین آن درست عزم
دارد به گوش ی جاودان هنوز

از کربلا به قدس گشایید راه فتح
کاینجاست در قلمرو بی باوران هنوز

تا در حریم مسجد الاقصی برد
ره روز و شام می سپرد کاروان هنوز

بر سرنوشت قوم عرب بی تفاوتند
حکام لامروّت نامهربان هنوز

با انتفاضه قهر و به صهیون در آشتی
زود است زود خاتمه ی داستان هنوز

گرگ حریص می درد آن برّگان ونیست
سگ را توان رزم به امر شبان هنوز

هشدار کانتقام بزرگی است پیش روی
در غیبت است مهدی صاحب زمان هنوز

را نکاسته خوش ی جهول
آن حشمت و جل و آن قدر و شان هنوز

فرصت حرام گشت و شکایت همان که بود
دفتر تمام گشت و حکایت همان هنوز

بی ارزش است منطق گویای «خوش عمل»
تا هست چشم بسته و گوش گران هنوز.






آ ...(در سوگ رض)

درخواست حذف اطلاعات

در آن شبـــی که غربــت سحـــر بود


به ی ستــاره هـــا شـــرر بود


نگاه مــــات مــــاه ، پشـت شیشه


به قطره های اشک ، شعله ور بود


عقـــــاب بــــــا صلابــت دمــــاونــد


به زیر بال ، سـر ، ش ته پـر بود


گلـــــوی غنچـــه هــای زرد گلدان


اسیـــــر بغض هـــــای دربــدر بود


قصیـــــــده ی نگاه بـــــــا نفـوذت


خلاصــــــه در ترانه ی سفــر بود


ســـــرود هــــر پـــرنـــده وادریغا


دعـــــای هر فرشتـه بی اثر بود


تو در نمـــاز آخــرت چه خو ؟


که عشق رابه سوگ خودنش .




یادم باش ...

درخواست حذف اطلاعات

ای خوب همیشه باصفا یادم باش


در خلوت خویش با خـدا یادم باش


 


تـا چـون دل تو دلـم شـود نورانی


در لیلـه ی قـدر با دعــا یادم باش.