رسانه
رسانه

سیولیشه :: جستجو



خانه ی نیما/ مهدی عاطف راد

درخواست حذف اطلاعات

چند روز پیش خبر تأسف انگیزی خواندم و از خواندنش خیلی غمگین شدم: خانه ی نیما یوشیج در محله ی تجریش [خیابان دزاشیب، کوچه اسدی (خیابان فردوسی سابق و خیابان رمضانی امروز)، کوچه ی ی] که آ ین منزلگاه نیما در تهران بود، و در سال 1380، در سالگرد درگذشتش، در فهرست آثار ملی ثبت شده بود، پس از گذشت شانزده سال، در تاریخ 15 آبان 1396 به حکم دیوان عد اداری از فهرست آثار ملی خارج شده و به مالکانی که آن را از شراگیم یوشیج یده اند، واگذار شده و آنها هم قصد ت یب آن و احتمالن ساختن یک ساختمان مس ی یا اداری- تجاری چندین و چند طبقه به جای آن را دارند.این خانه در سال 1328 و با معماری رایج در آن سالها در منطقه ی شمیران و با سقف شیروانی ساخته شده است. بنای آن دارای چهار اتاق تو در تو است و یک اتاق جداگانه که اتاق کار و پذیرایی نیما بوده است.انور خامه ای درباره ی این خانه ی و تاریخچه ی ساخت و مشخصات آن چنین نوشته





صداهای طنین انداز در شعر نیما / مهدی عاطف راد

درخواست حذف اطلاعات

در تاریخ شعر پارسی، از آغاز تا امروز، هیچ شاعری به انداره ی نیما یوشیج نسبت به صداهای گوناگون حساس نبوده و در شعرش از آنها استفاده نکرده است. در شعر کلاسیک پارسی داشته ایم شاعرانی چون خیام و مولوی که در بعضی از شعرهایشان از صداها استفاده کرده اند، ولی چنین استفاده ای خیلی محدود بوده است، حال آن که در شعرهای نیما یوشیج صداها نقش ویژه ای دارند. در شعرهای او صداهای گوناگونی طنین اندازند و آنها و پژواکشان را از این جا و آن جا و از دور و نزدیک می شنویم: دینگ دانگ... پیت پیت... قوقولی قو... چوک و چوک... زیک و زیک... تی تیک تی تیک... ری را ری را..دینگ دانگ، طنین اندازترین و گیراترین صدای شعر نیما یوشیج است، صدای بلند و رسا و قدرتمند ناقوس، پر از نیروی جاذبه و جذبه، پر از حرف و سخن. این نخستین صدای طنین انداز در شعر نیما هم هست. ص ست که در طنین پژواکش نیما با ناقوس سخن می گوید، درد دل می کند، از ا